Εσύ η λέξη,
εσύ και το ποίημα.
Και πίσω από το θρόισμα της λέξης σου
ένα «διάφανο συναίσθημα»
συνεπαίρνει της ψυχής μας το δίψασμα.
Της ποίησης ο οίστρος σου αγέρωχος
πηγάζει απ’ το πανσέληνο τ’ ανάθρεμα
της χώρας των Λακώνων,
από της θάλασσας την «υγρή πνοή»
στης νόησης τη ρότα,
σαν «αφήνει την αλήθεια,
την καθαρή, την πλέρια»
στο καλλίγραφο σκαρί σου.
Με υψηλό το αισθητικό σου φρόνημα,
στης χίμαιρας την αναζήτηση
πεθύμησες «τον ήχο της ειρήνης»,
υμνείς τη δάφνη την αμάραντη
στη γη την ιερή σου,
την «ασύνορη ελευθερία» αποζητάς
«στα ξάρτια του απέραντου».
Εκεί σε ανταμώνουμε
στου στίχου σου τ’ απάνεμο το καταφύγιο.
Στης αδικίας το βαθύ το αντιπάλεμα
οργίλος η κραυγή σου,
«στους κίβδηλους ορίζοντες»
οι φόβοι σου,
«κρυφός λυγμός» η πένα σου
και πώς να λυτρωθεί
η αλαργινή ψυχή σου;
Εκεί σε αντικρίζουμε
στης γνώσης «τα γόρδια δεσμά σου»,
να πυρώνεις τα σπινθηροβόλα οράματα,
να αναριγάς στης λύρας τον αστερισμό
και στ’ ακρογιάλι του Ομήρου
να καλωσορίζεις την «Απρόσμενη Άνοιξη».
7/5/2017 Καλλιόπη Δημητροπούλου
(Για την ποιητική συλλογή της ποιήτριας Τζούλιας Πουλημενάκου «Απρόσμενη Άνοιξη», Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων Χάρη Τζο Πάτση Μ.Ε.Π.Ε, Αθήνα 2016).
