Το παραδέχομαι… «Ουκ ανδρός σοφού.»
Ξανά το ίδιο λάθος:
Να ‘μαι ο εαυτός μου ο αδόκιμος
ή ο δόκιμος οικείος τους εαυτός.
Με τα επαναλαμβανόμενα ανασφαλή μου βήματα,
και τις επιλογές μου τις προβλέψιμες
κατόρθωσα να κινούμαι σε υπόγειους συσχετισμούς
με σημαία το απίθανο της συνεννόησης,
ίσως και την αμηχανία που πια της έχω βάλει μηχανή.
Δεν θα ισχυριστώ ότι τα αντιλαμβάνομαι όλα,
αφού στην αρχή πάντα πιέζω το λάθος κουμπί
από λαχτάρα να μη συμμετέχω
στο σκοτεινό αυτό καθημερινό παραλήρημα
των εαυτών,
που προδικάζουν
Εαυτόν.
Δημήτρης Τούλιος
…στο σκοτεινό αυτό καθημερινό παραλήρημα των εαυτών, που προδικάζουν Εαυτόν….!
Εύστοχο και αστείο όπως μας πρέπει να περιγράφουμε αυτούς τους εαυτούς…
Επιτέλους…κι έλεγα θα σχολιασθώ δε θα σχολιασθώ..Χίλια ευχαριστώ για το μονάκριβό σου(μου) σχόλιο ΜΤ!Cheers!
Λοιπόν μ΄αρέσει και μάλιστα πάρα πολύ!Από τα καλύτερα αυτού του διαγωνισμού. Σου εύχομαι να συνεχίζεις να ζωγραφίζεις με χρώματα τις λέξεις!!!