Δε με νοιάζει τι θα πουν και τι θα αποκριθούνε
καθώς τα λόγια μου δε θεν καλά να ακουστούνε.
Νιώθω πιέζω στην αρχή, αν δω πως κάτι υπάρχει
λες και θυμίζει εξ αρχής ότι φωνάζει άρχει.
Μυστήριο μ’ αποκαλούν, τρένο για τα δικά μου
αναλώσεις δε χωρούν και στα γραφόμενά μου.
τηρώ και παρατηρώ και θέλω να εισακούγεται
κάθε τι που ν’ ικανό σταράτα να υπακούγεται.
φωνάζω και θέλω να δω κι εγώ με τη σειρά μου
το τι έχουν στο μυαλό και σ‘ όλα τα δικά τους.
Τα βήματα που ακολουθούν τα νιώθω και φροντίζω
για μένα μην κακολογούν όλα τα υποστηρίζω.
Μα κι αν βρεθεί κάποιος να πει, κακό λόγο κουβέντα
αλήθεια εγώ θα σας το πω, μιλάνε με πατέντα.
Αν έχουν θάρρος στη ζωή, εμέ να αντικρύσουν
στα μάτια μόνο να με δουν κιτάπια τους να κλείσουν.
Απ’ την αρχή να μου το πουν, παρά να μου το κρύβουν
εξήγησή μου να ακουστεί ποτέ μην αποφύγουν.
Τα λόγια και τις πράξεις μου, μ’ αυτές πάντα μιλάω
δε θέλω εγώ αυλοκόλακες διόλου δε ζητάω.
παρά της γνώσης της σοφής, και των λογιών το βήμα
να στέκονται όλοι δίπλα μου και εγώ ξέρω το κύμα.
Κατά που θα απλωθεί, σε ποια μεριά θα εκβάλλει
καθώς κακία ζήλια πια, έχουνε για μαγκάλι.
Με τούτο τις ζεσταίνουνε, ψυχές που ‘ναι στο κρύο
ποτέ δε θα τις νιώσουνε καρδιές ζεστές κι αντίο.
Αυτό θα το ακούσουνε απ‘ το δικό μου στόμα
καθώς δεν θέλω εγώ πια να δίνω μόνο πώμα.
Μ’ αυτό να το εκλείνουνε το ρημαδοανοιγμένο
με τούτο να το ζώνουνε στης ζήσης πεπρωμένο.
ποτέ δε θα ανεχτώ λόγια να τα ακούσω
που ναι φευγάτα κάλπικα, ψυχής του μόνο λούσο.
Μα έμαθα και εγώ να πω σ‘ όλους και σε όλες
τρένο μυστήριο θαρρώ, ποτέ για καραμπόλες.
Παρά τροχιά του θα φρονώ, να την καλοστολίσω
με της καρδιάς τα άρματα, να τη γλυκομιλήσω.
Εκείνη πρέπει να ακουστεί, για μένα να φροντίσει
τα πάνω και τα κάτω μου, ταχιά πίσω ν αφήσει.
Αυτό και εγένηκε και έζησα το θαύμα
αποκοπής, τελείωμα, ίασης ψυχής τραύμα.
ΑΝΝΑ ΖΑΝΙΔΑΚΗ
