ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΠΡΟΣΜΕΝΟΥ ΕΡΩΤΟΣ

Σ΄ αγάπησα παρεμπιπτόντως.!!

Τα ξαστέρωτα χάη τα έκρυβαν οι μεγάλες ανοιγμένες ομπρέλες.

Ο χειμώνας έσερνε το βήμα του πάνω στο τρικυμισμένο

απ΄τα νέφη, σκοτάδι -ετσι ως γράφουν οι ποιητές οι αλλοτινοι-

Μια βαριά αορτή πενθούσε μαζί μου,

τον ρυθμό της που έχανε στα ταξίδια της μοίρας,

Αβάσταχτη θλίψη που βάραινε τα στήθη, κι έφτανε να απαιτεί -θαρρείς-

του λαιμού την αγέραστη που απέμεινε, περφάνια.

Σ΄ αγάπησα παρεμπιπτόντως.!!

Η θάλασσα κόχλαζε τους νέους πρίγκιπες κάθε παληάς μου πεθυμιάς.

ο αέρας μύριζε στάχτη κι αψέντι, και τον ρουφούσαν τα στήθη,

εκείνα που βάραιναν στον πηγαιμό της αορτής.

Μα ήταν τα μάτια σου, τα φανάρια του Λονδίνου

ως παίζουν με το χάραμα, στην παγωμένη αιώνια ομίχλη.

Ήταν η άψυχη καρδιά, που ανέβηκε στο σκονισμένο αναλόγιο,

και πρόσταξε στην αορτή, καινούρια συμφωνία.

Σ΄ αγάπησα παρεμπιπτόντως!!.

Κι ας μην ήταν πια, καιροί για έρωτες…

 

Θανάσης Κρουστάλης