Ειρηνογράφο πρεσβευτή σε νοματίζω στο ανασάλεμα τ’ ανάκατου του κόσμου. Στερνόφιλοι στον Άνθρωπο οι στίχοι σου ματώνουν, σαν νογούν της σάρκας τις άκοπες απώλειες. Ματώνει η γη σου, ροκάνι ο άτεγκτος χειμώνας. Κι εσύ ματώνεις. Το πικρομάνταλο του αναφιλητού…
Το μαύρο θα φορώ
Στον τόπο όπου γεννήθηκα φυτρώνει η μέντα και ο δυόσμος. Στο κιούπι τους αγκυροβόλησαν οι ρίζες μου. Μα εγώ το μαύρο θα φορώ, μαύρο σαν τον κλειδούχο του θανάτου. Πενθώ για ένα άδειο σπίτι στον πέτρινο αυλόγυρο, πενθώ για το…
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΔΥΝΗΣ
Σχόλασες νωρίς πατέρα έκτη του Ιούλη, της αγίας οδύνης, την ίδια ώρα που σχόλασε και η νύχτα από τη βάρδια της. Με μια συγκατάβαση στην αποβάθρα της ζωής έλαβες θέση στον άυλο χρόνο -ανυποψίαστος θαρρώ- και ρούφηξες μαζί σου κάθε…
ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
“τὸ μὴ δῦνόν ποτε πῶς ἂν τις λάθοι;” Ηράκλειτος Δεν είναι τα χρόνια που χάνονται στου βουνού το κορύφωμα μήτε οι ώρες που ταλαντεύονται γύρω απ’ της γης το ικρίωμα. Δεν είναι ο καιρός με τα γυρίσματα που ματώνει…
Για την ποιήτρια της «Απρόσμενης Άνοιξης» (Έμμετρη Κριτική)
Εσύ η λέξη, εσύ και το ποίημα. Και πίσω από το θρόισμα της λέξης σου ένα «διάφανο συναίσθημα» συνεπαίρνει της ψυχής μας το δίψασμα. Της ποίησης ο οίστρος σου αγέρωχος πηγάζει απ’ το πανσέληνο τ’ ανάθρεμα της χώρας των…
Ο,τι αγαπάς παλεύει στους δρόμους (Έμμετρη Κριτική)
Στου κόσμου τις απύθμενες σιωπές οι λέξεις στήνονται καρφιά, οργίζονται στο μούχρωμα του ανθρώπου, κραυγάζουν τ’ ανείπωτα «γιατί» τις νύχτες στο σκοτάδι. Στα «παγωμένα βλέμματα» της βίας «παγώνει ο χρόνος», κυλά ατέλειωτη η πληγή της εξουσίας και κείτονται «τα όνειρα…
Στη ρωγμή του ονείρου
Σύντροφε* ζώσου το «εμείς» και βιάσου το αίμα κυλάει παντού, νύχτα φυσάει στη γη του πόνου η ύβρις εικόνισμα στ’ αγριοκαίρια των άθρησκων ωρών το προσφυγόπουλο βουβό, απόμαχος από τον κάματο κι ο γλάρος. Καλέσαμε βοήθεια των συνετών το τάμα,…
ΦΕΝΤΑΓΙΝ
ΓΙΑ ΤΟΝ Β΄ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ BONSAISTORIES Άλλη μια μέρα στο γέρμα της. Στις μουσκεμένες γειτονιές της Παλαιστίνης η μέρα ποτέ δε μυρίζει γιασεμί. Λίγο το φως στην καμπύλη του ορίζοντα. Οι κήποι δεν κρατούν πια στο κορμί τους τους…
ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ Ο ΑΠΟΣΤΟΛΕΑΣ
Και με τούτα και με τ’ άλλα χαθήκαμε πάλι τελευταία Πείσμωσε κι η άπληστη η μέρα -ενίοτε κι η νύχτα- και διακαώς αποζητά εφημερίες πάμπολλες πνοές, ψυχή, ανάσες, τις φλέβες μας ζητά Κι εσύ στ’ αζήτητα ξανά σαν το παλιό…