Το στρείδι άνοιξε, γεύτηκε χρώματα, φωνές και μυρωδιές και κίνησε να ξανακλείσει, για πάντα με την ανάμνησή τους Η πέτρα το λυπήθηκε, κύλισε και το εμπόδισε και τ’ άφησε λιγάκι ανοικτό, να χαίρεται και να προσμένει, τις χάρες του έξω…