Ένα παράξενο καράβι.
Είν’ η εικόνα του θαμπή.
Μες στο λιμάνι πώς θα μπει;
Δεν το ’χω ακόμα καταλάβει.
Είναι καινούργιο, μα το Δία,
μα δείχνει γέρικο πολύ!
Από την Άπω Ανατολή
Θα ’ρχεται, ή απ’ την Ινδία.
Παίρναμε μπόνκερ στη Χαβάη
και το κοιτάζαμε βουβοί.
Είν’ η πορεία του στραβή
Και προχωράει με το πλάι,
Στη δεξιά πλευρά γερμένο
και κατεβάζει μια ρωγμή
μέχρι την ίσαλο γραμμή.
Μια ώρ’ ακίνητος που μένω.
Δε βλέπω να ’χει μαύρες μπάλες
ούτε ανθρώπινες ζωές.
Δεν έχει στείλει S.O.S
και τα πλευρά του δίχως σκάλες.
Μπροστά οι άγκυρες κομμένες,
οι βάρκες λείπουνε κι’ οι διό,
λες κι’ έχει πέσει ρημαδιό.
Είν’ οι καρδιές μας πλακωμένες.
Μιλούσαν χθες για τον κυκλώνα
στον Βόρειο Ειρηνικό,
πού ’σπειρε γύρω του κακό.
Έδωσε άνισο αγώνα.
Υπάρχουν άτυχες πορείες.
Το ’φεραν ίσως από κει.
Τριανταπέντε ναυτικοί
Σε κύκλο από καρχαρίες.
Στ’ ανεμικού την κατρακύλα
Και σ’ ένα πέλαγο αχανές,
Με δυό σβησμένες μηχανές
Ωχριούν, η Χάρυβδη κι’ η Σκύλλα.
Κύματα σκάζουν πλώρα πρίμα,
Ίδια μ’ ανήμερα θεριά.
Άντεξε μέχρι τη στεριά!
Το εγκατέλειψαν, τι κρίμα…
Συγχαρητήρια, Κώστα. Πάντα μας ταξιδεύεις με τα “παράξενα καράβια” σου!
Εξαιρετικό! Μια ολόκληρη ναυτική περιπέτεια σε λίγους στίχους! Θα γινόταν υπέροχο τραγούδι. Μπράβο!
Υπέροχο, συγχαρητήρια!
Ένα καράβι φάντασμα που μας ταξιδεύει στην ερημία της ψυχής, μετά το σκληρό αγώνα της επιβίωσης.
Με συγκίνησε.
Μπράβο! Πολύ όμορφο!
Εξαιρετικό.
Βαθύ και πολυδιάστατο.
Για το “σκαρί”, το όποιο “σκαρί”, που επιμένει και συνεχίζει, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται να έχουν χαθεί…
Τι άλλο από ένα παράξενο καράβι και η σημερινή Ελλάδα;
Εγκαταλειμμένο από το πλήρωμα του, που αφήνεται χωρίς ελπίδα και πάει του χαμού. Κι όμως το καράβι, πληγωμένο, σακατεμένο, δεν το βάζει κάτω, καταφέρνει και επιβιώνει…
Έντονος συμβολισμός, πρωτότυπη ρίμα που ξαφνιάζει με την εφευρετικότητά της, γνώση του θέματος που αποτελεί τον πυρήνα του ποιήματος. Δεν είναι ένα ‘ταξιδιάρικο ποίημα” αλλά το ποίημα ενός ταξιδευτή.Η περιγραφή των διαδοχικών σταδίων μέχρι την προσάραξη, δείχνει οτι έχει βιώσει ανάλογες καταστάσεις, και τις αποδίδει ποιητικά με ενάργεια. Προφανώς δεν είναι ποίηση γραφείου
Ωραίο!
μελανχολικο και με μια εννοια πολυ βαθυτερη απο την εικονα που θελει να παρουσιασει. σου δινει την δυναμη να θελεις να συνεχισεις να αγωνιζεσαι μεχρι το εσχατο σημειο.ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΕΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ .
Συγχαρητήρια! Εξαίρετο! Είναι ευτυχία για εμάς να διαβάζουμε αυτά τα ποιήματα από έναν πλοίαρχο που επί σειρά ετών δοκιμάστηκε μέσα στο πέλαγος.
ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΤΟΣΟ ΓΙΝΕΣΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΠΙΟ ΩΡΙΜΟΣ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΑΓΑΠΑΩ .
Το σημαντικό είναι πως: στο κύριο του θέμα, “Η Θάλασσα” βρίσκει πάντα κάτι να εμπνευστεί, και ο στίχος του είναι πάντα καλά φτιαγμένος και ευρηματικός.
ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΡΗ, MAY 7, 22: 40
Ωρσίο!! Ακουμπάει το συναίσθημα, παραστατικό και εκφραστικό.
Υπέροχο ποίημα! Αληθινό, παραστατικό. κι’ όμως υπαινικτικό , έμμεσα προτρεπτικό, συγκινεί και προσφέρει.
Οι ομοιοκαταληξίες του, όπως πάντα, χωρίς ψεγάδι , το κάνουν να μπαίνει από το αυτί κατ’ ευθείαν στην καρδιά ,
να κυκλοφορεί μέσα σου να σε ανατριχιάζει με τις εικόνες που ζωγραφίζει ο στίχος , και με το συγκλονιστικό του
φινάλε.
.Και φυσικά, κάθε έργο, χειροκροτείται διπλά όταν δεν τελειώνει για τον αναγνώστη διαβάζοντάς το, αλλά κάποιος
ή κάποιοι στίχοι του κλείνονται μέσα στην καρδιά και το μυαλό του αναπαράγοντάς το , και μάλιστα σε στιγμές που
ο ίδιος – ακόμη και χωρίς να το περιμένει – βρίσκει μια κάποια απάντηση σε δικό του πρόβλημα μέσ’ απ’ το στίχο.
Ένας τέτοιος στίχος, που δεν ξεχνιέται, είναι ο τελευταίος.
” ΤΟ ΕΓΚΑΤΈΛΕΙΨΑΝ. ΤΙ ΚΡΙΜΑ!”
Συγχαρητήρια! Και ας μην εγκαταλείπουμε τις όποιες προσπάθειες.
Ένα ποίημα εμπνευσμένο από τη θάλασσα είναι λογικό να έχει και “βάθος” και “επιφάνεια”…
Στο ΒΑΘΟΣ – αν θες να το δεις έτσι – μπορείς να βρεις πολλούς συμβολισμούς και παρομοιώσεις:
Το καράβι σαν μια ακυβέρνητη χώρα. Τον κυκλώνα, την ανεμοδούρα και τα κύματα σαν τους κινδύνους που χτυπούν την Ελλάδα. Τους καρχαρίες σαν τους αδηφάγους δανειστές. Τους ναύτες σαν τους ανυπεράσπιστους πολίτες. Τις σβησμένες μηχανές σαν την εγκατάλειψη κάθε μορφής αγώνα. Την προσάραξη του άδειου κουφαριού στο λιμάνι σαν την εμφάνιση ενός από μηχανής Θεού ( μα τον Δία), αλλά και – γιατί όχι; – σαν κάτι όπως: “τι με νοιάζει εμένα για όσα γίνουν χωρίς εμένα”!
Προσωπικά μένω στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ. Στην έκφραση δηλαδή της τραγικής πραγματικότητας, στη σκιαγράφηση
μιας εμπειρίας – όχι κατ’ ανάγκην προσωπικής – όπου η έμμετρη αφήγηση (με στιβαρή, μη αναμενόμενη ρίμα, κυρίως όμως με ρυθμό, στον παλμό των κυμάτων ), σε παρασύρει στο ταξίδι μιας ναυτικής τραγωδίας.
Εξαιρετικό “ποίημα – θαλασσογραφία”, άξιο να αξιολογηθεί σε έγκυρη έκδοση με ανάλογη θεματογραφία.
Αν στην ποίηση υπήρχε, όπως στον κινηματογράφο, και “κατηγορία τρόμου”, δεν θα δίσταζα να το χαρακτηρίσω ως ένα πεντάστερο θρίλερ!
Αγαπω τη Θαλασσα.Ταξιδευω. Ομως πολλες φορες αυτη γινεται “ανημερο θηρίο” κι εγώ ευχομαι ν αντεξω να βγω μεχρι τη στερια. Το ίδιο γινεται ακριβώς και με τις ψυχες μας που προσπαθουν να κρατηθούν, να βγουν η καθε μια στη δικη της στεριά και καμια μα καμια να μην εγκαταλειφθεί.
Πολυ καλο το μηνυμα σου φίλε Κώστα.
Όμορφο ποίημα, με ρέοντα ρυθμό και ωραία σταυρωτή ομοιοκαταληξία!
Κύριε Παναγάκο σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου. Χαίρομαι που σου άρεσε.
Πολύ όμορφο ποίημα, με υπέροχη έκφραση και ωραίο νόημα!!!
Ελίνα και Δημήτρη, σας ευχαριστώ θερμά.
Πολύ όμορφο!! Συγχαρητήρια!!
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ.ΥΠΕΡΟΧΟ.
Δυστυχώς, δεν σε γνωρίζω κυρία μου, αλλά με ευχαρίστηση δέχομαι το σχόλιό σου.
Καπτα-Κώστα συγχαρητήρια. Μη σταματάς να μας ταξιδεύεις. Συνέχισε έτσι, και κάθε φορά χάριζε μας και πιο ρεαλιστικές εικόνες παρμένες από τη γέφυρα, ντυμένες στα γαλάζια με τον σωστό ποιητικό λόγο που διαθέτεις. Η θαλασσινή ποίηση γράφεται από αντρίκιες ψυχές ζυμωμένες με την αλμύρα της Θεάς Θάλασσας. Αυτής της πάναγνης και πανέμορφης Θεάς του γαλάζιου. Να είσαι καλά… τι μου θύμισες… να είσαι καλά.
Σ’ ευχαριστώ θερμά Μίμη. Στείλε μου το email σου, να σου περάσω μερικά ποιήματα που ασχολούνται με τη θάλασσα αφού το ενδιαφέρον σου γι’ αυτήν είναι έκδηλο. Τα ποιήματά μου είναι όλα ναυτικής θεματολογίας , καθ’ ότι είμαι συνταξιούχος πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, τα οποία και θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως ένας αντικατοπτρισμός της πραγματικότητας…
το email μου : kostasokos@gmail.com
Βοσκαρουδι ημουνε. Τα λογια της στανης με ακουμπουνε. Οχι τα λογια της πλωρης. Τη θαλασσα μαρεσει να τη βλεπω απο τη στερια οπως τοτε που εβοσκα
Δεν καταλαβαινω πολλα απο ποιηση. Μεχρι μαντιναδες και μοιρολογια φθανω.
Ομως το ποιημα αυτο με ταξειδεψε σε αγνωστα μερη και ταυτοχρονα με αγγιξε πολυ.
Nά ‘σαι καλά βοσκαρούδι. Τώρα έγινες θαλασσοπούλι!
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιό σου αλλά και το χιούμορ σου