Τώρα που γύριζες,
Οδηγώντας στο σκοτάδι,
Βράδυ και βροχή,
Ένιωθες το τέλος του κόσμου,
Να λιώνεις γλυκά και σύ εκεί έξω,
Και δεν θα μείνει τίποτα από σένα,
Θα τρέξεις μαζί με το νερό της βροχής
Στα ρυάκια του δρόμου και στην θάλασσα.
Μαρία Ντούμα
ΖΑΧΑΡΗ
Κι όμως,αν και σκοτεινό,δικαιώνει τον τίτλο.Εύστοχο, έξυπνο ποίημα!
Πολύ όμορφο ποίημα!