Μ’ αρέσουνε αυτά τα σαπιοκάραβα
που νύχτα ταξιδεύουνε βογκώντας
αργά καθώς διασχίζουνε το πέλαγος
σαν κάτι μεσ’ στ’ αμπάρια τους θρηνώντας
Μονάχα ταξιδεύουν τα μεσάνυχτα
η αλμύρα και το πούσι τα σκουριάζει
μόνο τ’ αστέρια συντροφεύουν το ταξίδι τους
και σε λιμάνι η πορεία δε τα βγάζει
Μοναχική και άδοξη η ρότα τους
είναι μονάχα το νησί που τους ταιριάζει
σκουριάζει η λαμαρίνα απ’ τον ιδρώτα τους
κι ένα καρνάγιο το σκαρί τους κομματιάζει
Κι ύστερα τα θαλασσοπούλια τα ζυγώνουνε
κι απ’ το κουφάρι τους το πέλαγο κοιτάζουν
σα να ’ναι η ψυχή τους η αλήτισσα
με τους ανθρώπους τα καράβια ετούτα μοιάζουν
22/8/2009
ΕΙΡΗΝΗ ΧΙΩΤΗ
