“Ήθελα να ήμουν όμορφη”
Είπε μουρμουρίζοντας στον καθρέφτη της.
Τον τελευταίο καιρό, κάποιες στιγμές ένιωθε σαν εκείνη τη γριούλα, που καθισμένη σε μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα,
έπλεκε μια χιλιομπαλωμένη
λευκή φανέλα.
Θάλασσες ξεχύνονταν τα μάτια της.
Στο λιμάνι, ασφαλές το πλοίο των αναμνήσεων…
Μα μόνο στα κύματα του πελάγους
ταξιδεύει η αγάπη.
Σε μπουνάτσες και τρικυμίες.
Ένα βουβό παραμιλητό ρέει στις σκέψεις.
Ξαφνικά αισθάνθηκε να τη λούζει
κρύος ιδρώτας.
Άνοιξε τα μάτια της, κοίταξε γύρω στο δωμάτιο.
Ήταν ένα όνειρο,
απλά ένα άσχημο όνειρο!
Κι ένιωσε ένα άγγιγμα.
Τρυφερό, ερωτικό
να την αναστατώνει.
Σα να τη ξυπνά από λήθαργο.
Μια εκρηκτική αναγέννηση!
Η καρδιά της πεταρίζει.
Κι εκείνο το γλυκό, ρομαντικό κορίτσι ξυπνά πάλι μέσα της!
Ένα τόσο όμορφο κορίτσι!
Θαυμαστικά τυλίγουν τη ψυχή της!
Τι έχει αξία τελικά…
Ένα μικρό τραπεζάκι.
Δυο καφεδάκια.
Δυο ποτήρια κρασί.
Μια θάλασσα.
Δυο χαμόγελα!
Σ’ ένα δροσερό αγνάντι αγάπης!
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
