Τα πυρόεντα, τα πυραύγινα μαλλιά σου,
γιατρικό της αμουσίας
στ’ αρχίνημα της θάλασσας,
στην αλήθεια του μετώπου
Δρόμος με πάλλευκο χαλίκι στρωμένος
σκεπάζει το χειμώνα, το χρήμα, το χρησμό
τον κομμένο στη μέση
απ’ τον αλαλαγμό του μαυροσύννεφου
Τα μελαμψά τα φρύδι’ αστράψανε,
κίνδυνος, κίνδυνος, το φιλί κι η αγκαλιά σου,
που σέρνουνε μαζί τους μία διάλυση αλλιώτικη,
δώρο στη θνητότητα
Ομορφοφλοίσβηστοι κόλαφοι
που τραγουδούν και ιστορούν οι ζέφυροι,
μες στα καμιόνια,
όπου σπαταλήσαν τόσα χρόνια τη ζωή τους,
σγουρομάλλικο χείλι,
μεταλαβή απ’ του ήλιου τα χέρια,
ναύλα για τη μακρά πορεία
μετά τα λιθικά,
που σμίξανε κι ενωθήκαν
Δικιά μου
πακεταρισμένη
η πληγή
και να βολεύεται, ν’ απλώνεται ο βαρκάρης
Στύβουν τα μάτια μου,
να βγάλουνε εικόνες
κι αυτές τις στοιβάζω απάνω στο χαρτί.
Βασίλης Πανδής
” Μονόπλευρη Αγάπη”
Σε είδα και σε αγάπησα από το πρώτο λεπτό
μα δεν σε ξέρω πολύ καιρό..
τα μάτια του κοίταξαν τα δικά μου
και μίλησαν στην ψυχή μου
ένα αγόρι μελαγχολικό
κάτι θέλει να μου πεί
μα δεν μπορεί ..
Η αγάπη έρχεται και δεν με ρωτά
με αφήνει μονάχη σε αυτόν τον έρωτα
η καρδιά φωνάζει δυνατά
αυτόν που αγαπά
αλλά εκείνος δεν απαντά
σε κανένα κάλεσμα..
ένιωσε πολλά
δεν θέλει όμως τίποτα από αυτά
η καρδιά μου θα τον αγαπά παντοτινά
θα το έχει για πάντα μέσα της βαθιά..
Το όνειρο χάθηκε
το αγόρι έφυγε
εγώ είμαι εδώ και περιμένω
για να σου δώσω να πιείς από τα φιλιά μου
να μην αφήσεις να ζήσω με άδεια την αγκαλιά μου
θα έρθεις ; Σε λίγο ξημερώνει…. καλέ μου γιατί δεν έρχεσαι;;