Μέσα στις σκέψεις μου, οι μνήμες και οι λέξεις ψαχουλεύουν την καρδιά μου.
Στο φόντο των δηλώσεων μιας μετέωρης αγάπης, βηματίζει το πεπρωμένο νοσταλγικά στη ψυχή μου… που μουρμουρίζει μελωδίες ξεχασμένες.
Σαν ένα αερικό μυούμαι στο αχνό φως της μοναξιάς, καθώς με λούζει η πλάνη του γυρισμού σου.
Στα θολά τζάμια χαζεύω τις σκιές μιας παλιάς ευτυχίας.
Από εκείνες τις χαραγμένες στιγμές της χαμένης αγάπης… θα αντλώ δύναμη για να σταθώ όρθια.
Αλήθεια, μπορείς να νιώσεις τα σπασμένα κομμάτια της ζωής μου;
Θα μετράω τις ανάσες μου ως το επόμενο καρδιοχτύπι.
Θα καταδικάσω στη σιωπή τα παλιά αισθήματα, ενισχύοντας την απώλεια της μνήμης μου για σένα.
Το βάρος της ψυχής μου θα γέρνει μόνο στο όνομά σου.
Θα υφαίνω νέα χρώματα στις ηλιαχτίδες του δικού μου κόσμου. Σ’ έναν καινούργιο χάρτη αγάπης, με την πυξίδα της ύπαρξής μου.
Μουρμουρίζοντας ένα γλυκό τραγούδι σαν χάδι, που θα με σκεπάζει απαλά τις νύχτες!
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
