Σε σένα πίστεψα Θεέ μου,
όταν όλα γύρω μου ερήμωναν.
Όταν η ψυχή μου σαν καρυδότσουφλο
πνιγόταν σε ωκεανό προβλημάτων.
Σε σένα πίστεψα Θεέ μου,
όταν αλυσίδες ασήκωτες
μου φαίνονταν τα λάθη μου.
Όταν πόνο χωρίς τέλος ήταν η μοναξιά μου.
Σε σένα πίστεψα Θεέ μου,
δε γυρνούσα, προσευχόμουν μόνη σπίτι μου.
Όλη μέρα και όλη νύχτα περπατούσα σκυθρωπή,
διότι ό,τι αγαπούσα είχε από το βλέμμα μου χαθεί.
Σε σένα πίστεψα Θεέ μου,
για αυτό στο σκοτάδι βαθύ δεν έπεσε η ψυχή μου.
Και όλα όσα με έβλαψαν ζημίωσες,
διότι ενεργείς πάντοτε, ακόμα και μέσα στη σιωπή σου.
ΜΑΡΙΑ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ
