ΣΤΙΓΜΕΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΡΑΣΤΩΝΗΣ

Το μπαλκόνι του χειμώνα,

ανθοφορεί τις τρεμάμενες φωνές του πελαου.

Του αρχιπελάγους που βρέχει τη ζωή του

στα λιοκαμένα κορμιά, και τα θαμπά αστρόφωτα στολίδια.

Μικρή ψυχή τοσοδούλα, σαν ρωτοτροπεί

τα χάδια της πανσεληνου.

Μικροί και στο κατόπι της του κόσμου οι κυνηγοί της.

Σαν σημάδι στο σώμα του ανέμου,

σαν υπόσχεση για μιαν άλλη ζωή,

ξαποσταίνουν οι αισθήσεις στο χορό των τριζονιών

και τα ανθισμένα ηλιοτρόπια.

Βαδίζει θαρρείς το αρχιπέλαγος

σε αιώνια παραζάλη.

Και το μπαλκόνι ευτυχισμένο ανθοφορεί,

τα στερνά τρομαγμένα φιλιά μας. 

 

Μαρία Σεβαστού