Μετά από τόση θεραπεία, λέτε Κυρία Δοκτόρογλου, να έχουμε τα αποτελέσματα που όλοι μας διακαώς επιθυμούμε;
Τι να σας πω, Κυρία Ταλαιπωρημένου.
Ο Πλάστης από μικρή που ήμουνα, έχω μάθει, μου ’χουνε μάθει, ότι φροντίζει για τα παιδιά του, αρκεί να χουμε Πίστη και Ελπίδα.
Απ’ το στόμα σας και στου Θεού τ’ αυτί που λένε, αγαπητή μου Ελπίδα.
Πάντα βασιζόμασταν όλοι μας σε εσένα και στη θετική ενέργεια που διαχέεις στην ατμόσφαιρα, όταν μιλάς με τη μικρή μας πριγκίπισσα, την Αγαθούλα μας.
Ποτέ μην απελπίζεστε, Κυρία Χαρά.
Εξάλλου, όλες αυτές οι θεραπείες, παλιά ήταν σε πειραματικό στάδιο. Τώρα άρχισαν και εφαρμόζονται και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.
Οπότε δείχνουμε, κυρία Ελπίδα, μια συγκρατημένη αισιοδοξία και προχωράμε; Καλά κατάλαβα, γιατρίνα μου;
Πολύ καλά καταλάβατε, το στάδιο που βρίσκεται τόσο καιρό η μικρούλα μας, έχει προοδεύσει, όσον αφορά το μετατραυματικό ψυχολογικό επεισόδιο, το οποίο υπέστη, μετά το πέσιμό της από το αγαπημένο της αλογάκι.
Ναι, κι ήταν τόσο χαρούμενη και ευτυχισμένη, που επιτέλους θα γινόταν πραγματικότητα το όνειρό της. Να ιππεύει σε ένα δικό της άλογο, να κάνει τις βόλτες της στον Ιππικό Όμιλο, χαρούμενη και απαλλαγμένη από τις έννοιες, όπως κάθε κοριτσάκι της ηλικίας της, να γυρνά χαρούμενη και ευτυχισμένη για τις χαρές της ζωής.
Σ’ αντίθεση με τα άλλα παιδάκια, το κοριτσάκι μου καρφώθηκε σ’ αυτό το αμαξίδιο, που για καλή μας τύχη, μετά από συμμετοχή πολλών εθελοντών, μας το κάναν δωρεά.
Βλέπετε, εκείνο το αναπηρικό καροτσάκι ήταν τόσο αποκρουστικό, παγερό, όπως η κατάσταση που καλούνταν να αντιμετωπίσει η κορούλα μου, που αν και μικρή, έδειξε όπως λέτε εσείς οι γιατροί, τεράστια υπομονή, επιμονή και ωριμότητα.
Μη στεναχωριέστε, κυρία Ταλαιπωρημένου.
Το αστεράκι μας και πάλι θα περπατήσει, πάλι θα μοιράσει απλόχερα στους γύρω του τη ζωντάνια και την ευθυμία, όπως του αναλογεί και του αρμόζει.
Έχω αναλάβει προσωπικά τη θεραπεία της και θέλω αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι, που πλημμυρίζει η καρδούλα της χαρά και αισιοδοξία, να μη διαψευστεί και εγώ να μην προδώσω την πίστη και την αφοσίωση, που από την πρώτη στιγμή, μου ’χε δείξει.
Ποιος δε θα το θελε αυτό, κυρία Ελπίδα μου;
Να αντικρύσω τα ματάκια της, τα τόσο λαμπερά, να ναι γεμάτα από ευτυχία, ικανοποίηση και κυρίως να μην έχει ανάγκη αυτό το αμαξίδιο, για κάθε είδους μετακίνησή της.
Τι δε θα ’δινα, να δω τον άγγελό μου, να χει ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο μόνιμα στο προσωπάκι της και να μην είναι σκυθρωπό, σοβαρό, προβληματισμένο, μα κυρίως τα ματάκια της να κλαίνε μόνο από δάκρυα ευτυχίας, ποτέ πια δυστυχίας, απογοήτευσης, πίκρας.
Ναι, να είστε σίγουρη πως αυτό θα γίνει. Το χω κάνει δικό μου μέλημα, δική μου προτεραιότητα. Δε σας κρύβω πως έχω δώσει όρκο ζωής, να καταφέρω να στέκεται στα δικά της ποδαράκια και παρεούλα να κάνουμε βόλτες ώρες ατελείωτες, στο δικό της χώρο, αυτόν που την ηρεμεί ακόμα και τώρα και της επιφέρει τη γαλήνη και την αγαλλίαση στη μικρή αν και ταλαιπωρημένη της ψυχούλα.
Δε θα ήθελα, κυρία Χαρά, να σας δίνω ψεύτικες ελπίδες, μόνο και μόνο για να νομίζετε ότι θα βελτιωθεί από τη μια στιγμή στην άλλη η μικρή.
Η μέθοδος αφορά το πρόγραμμα ένταξης κάθε παιδιού που παρουσιάζει θέματα κίνησης σε τμήμα Ζωγραφικής Παιδείας, έτσι λέγεται.
Τα παιδιά αναμοχλεύοντας τις μπογιές, τα χρώματα, τους δίνει όλο αυτό αισιοδοξία, μετά τους ζητιούνται να αποτυπώσουν τα συναισθήματά τους, ώστε να φανεί έντονα η εναλλαγή των συναισθημάτων τους, καθώς και η αλλαγή του τρόπου αντιμετώπισης, τόσο της πάθησής τους, όσο και της αντοχής και της ελπίδας που πρέπει ή που ενδείκνυται να δείξουν και να αποδείξουν σε όλους ότι θα βγουν νικητές σ’ αυτή τη μάχη, τι κι αν είχαν λαβωθεί.
Ξαφνικά, απ’ το πουθενά ξεπήδησαν αλαφιασμένα, θέλοντας να δείξουν αισιοδοξία μόνο.
Εεε… ναι… εμείς είμαστε τα χρώματα που ξεπήδησαν από το ουράνιο τόξο, που είναι και ο τίτλος της Εστίας σας, αποφασίσαμε να βοηθήσουμε την Αγαθούλα, γιατί την αγαπάμε, όπως και όλα εδώ τα παιδάκια, μα η Αγαθούλα ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή, με την αγάπη και τη λατρεία που μας κοιτάει, μας κρατάει, μας προσέχει.
Δε μας πετάει εδώ και εκεί, ούτε μας έχει ασυμμάζευτα. Μας έχει τακτοποιημένα στην κασετινούλα της κι όποτε μας χρειαστεί, μας αγκαλιάζει με στοργή, με τα μικρά της δαχτυλάκια, κι αφήνει τα χρώματά μας, πάνω στο χαρτί, αποτυπώνοντας και κάθε φορά, το πώς αισθάνεται και πόσο επηρεάζεται από την κάθε ζωγραφιά της.
Κυρά Γιατρίνα, μην της πεις ότι στο είπαμε.
Θέλουμε να κρατήσουμε μια είδους μυστικής συμφωνίας μαζί σου, για να ξέρεις πως εμείς θα κάνουμε τα πάντα, αρκεί να δούμε την Αγαθούλα μας να περπατάει ξανά, να μας κουβαλάει μαζί της, μακριά πλέον από αυτά τα θρανία, στην εξοχή, στις βόλτες της.
Εμείς να της κάνουμε παρέα και όλο πιο πολύ, με απαλά χρώματα να την ηρεμούμε, μα ταυτόχρονα και με τα έντονα, για να της υπενθυμίζουμε τη θέληση για ζωή, τη ζωντάνια της καθημερινότητας, καθώς και για το πείσμα να βγει νικήτρια και να αποδείξει ότι η ζωή είναι αγώνας, συνεχές και πρέπει να σταθούμε απέναντί της, να την αντιμετωπίσουμε κατάματα και να στήσουμε αργότερα ένα τρικούβερτο γλέντι, νίκη και ποτέ ήττας.
Συγνώμη για να καταλάβω. Αυτά που μου εκμυστηρεύτηκε δηλαδή η Αγαθούλα δεν ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας της και στο ότι θέλει να κρατηθεί από κάπου, δικό της κομμάτι και να αφοσιωθεί σ’ αυτό, ώστε μέσα από αυτό να καταφέρει και ενδυναμωθεί, καθώς ο καθένας μας κάθε δύσκολη στιγμή, αναζητάει παρηγοριά και θα θελε πάντα ένα φίλο κοντά του;
Είμαστε πια οι αχώριστοι φίλοι της. Στα χέρια των άλλων παιδιών, είμαστε απλά τα χρώματα που μας χρησιμοποιούν για να βάφουν, να χρωματίζουν διάφορα, να δίνουν έμφαση ή την απλότητα, μέσα από τις μπογιές, κηρομπογιές, μαρκαδόρους.
Μα στα χεράκια της Αγαθούλας, ζούμε, αναπνέουμε και της υποσχόμαστε παντοτινή, αληθινή φιλία, αφού κατάφερε να μας απεγκλωβίσει από την ύλη, το αντικείμενο και να ζωντανέψει το πνεύμα, τις ιδιότητές μας, τις αύρες που εμπνέει και αποπνέει το εκεί περιβάλλον.
Τώρα θα θέλαμε να σου συστηθούμε, αν δεν έχεις αντίρρηση, για να δεις και εσύ και να μας θαυμάσεις, εμάς και το κοριτσάκι μας, που είναι τρισευτυχισμένο και γεμάτο θετική σκέψη και ενέργεια.
Όχι φυσικά μόνο χάρη σε εμάς, αλλά χάρη σε μια εσωτερική δύναμη που καταφέραμε όλα μαζί να της διοχετεύσουμε και έτσι να ναι ανά πάσα ώρα και στιγμή έτοιμη να αντιμετωπίσει ακόμα και μια δύσκολη κατάσταση, μα πάντα θα έχει τη δύναμη και το κουράγιο να την αντιμετωπίσει και να τα βγάλει πέρα.
Παρακαλώ, παρουσιαστείτε, ένα ένα με τη σειρά, που εσείς τα ίδια προτιμάτε.
Μετά χαράς… αλλά δε θα σταθούμε στο τι δηλώνουν τα χρώματά μας στον υπόλοιπο κόσμο, αλλά μόνο στη δική μας φίλη, που όλοι μαζί, ενωμένοι και ποτέ νικημένοι, θέλουμε να αποδείξουμε πρώτα στο πολυαγαπημένο μας κοριτσάκι και μετά στα άλλα παιδάκια, ότι αν έχουμε κέφι, χαρά και αισιοδοξία για χαρά μέσα μας, πού θα πάει; Το φως που κρύβουμε στις δικές μας καρδούλες μέσω των χρωμάτων μας, θα αντανακλαστεί και σ’ αυτές τις πονεμένες και λαβωμένες καρδούλες,
Λοιπόν, ξεκινάμε…
Κόκκινο. Θέλω να της μεταφέρω τη δίψα για ζωή, για μετέπειτα έρωτα και δράση, έντονη και καθοριστική.
Πορτοκαλί. Εγώ ζητώ από τη φίλη μου καθημερινά, να με γεύεται, αφού έχω βιταμίνη C, απαραίτητη για τον οργανισμό της, να θρέφεται σωστά και υγιεινά.
Κίτρινο. Εγώ αντιπροσωπεύω τις ακτίνες του ήλιου, που ζεστές και θερμές μεταδίδουν και τη ζεστασιά στις ψυχές μας, ειδικά στης Αγαθούλας, που το ’χει τόσο ανάγκη.
Πράσινο. Επιτρέψτε μου και εγώ με τη σειρά μου, να σας πω ότι θέλω να της μεταδώσω την ηρεμία και την αγάπη για τη φύση, που και από μόνη της τη λατρεύει.
Μπλε. ΜΜΜ…. εγώ θα την ταρακουνήσω τη μικρή μας για τα καλά, να της μεταδώσω πίστη και ελπίδα για τη θάλασσα που τόσο πολύ αγαπούνε τα παιδάκια και μαζί της περνάνε ώρες ξενοιασιάς και ανεμελιάς.
Γαλάζιο. Είμαι το χρώμα του ουρανού, της γαλήνης, το χρώμα που όλοι θέλουνε να βάφουνε τα αγοράκια τα παιδικά τους δωμάτια, για να ηρεμούν και να διαβάζουν ευχάριστα.
Μωβ. Αχχ… εγώ θέλω να της δείξω ότι αν με συνδυάσει και με άλλα χρώματα, θα δημιουργήσω μια νότα ευχάριστη, όμορφη που θα της μεταδώσω χαρούμενες στιγμές.
Άσπρο. Εγώ θα μου επιτρέψετε να αιτιολογηθώ, ως το χρώμα της αγνότητας, της ψυχής της μικρής μας φίλης, της καθαρότητας της ψυχής της, καθώς και για οτιδήποτε καινούργιο, μια νέα αρχή, καθαρή, αληθινή που θα κάνει για να δει κατάματα τη ζωή και μέσα από τις δυσκολίες της να νικήσει. Με έπαθλο τη βοήθεια των γονιών της, των συγγενών, των γιατρών της, καθώς και όλων μας, που συμπεριλαμβανόμαστε πια στο κλειστό της χώρο, το δικό της και καλά ασφαλισμένο, στο σεντούκι της ψυχούλας της, που εκεί μας κρατά σαν ακριβοθώρητους θησαυρούς της, μα κι εμείς την έχουμε αρχόντισσα στο υψηλότερο βάθρο της καρδιάς μας, της ζωής μας, όλοι μαζί κι ο καθένας ξεχωριστά.
Πραγματικά, ήταν πολύ υπέροχο όλο αυτό, ναι, ναι, θα κάνουμε όλοι μαζί το θαύμα που λέγεται Κίνηση και θα κινήσουμε και θα παρακινήσουμε όλες μας τις δυνάμεις, για να σηκωθεί κάποια μέρα το Αστεράκι μας, που θα λάμπει ανάμεσά μας, φωτιζόμενο από τα χρώματα της ψυχής όλων μας.
Άννα Ζανιδάκη
