Τι να θυμηθώ…
τι να ξεχάσω…
Η καρδιά κλαίει σαν μωρό.
Η ψυχή, άστρο που δύει.
Το αντίτιμο του τρυφερού αγγίγματος…
κόκκινη λεπίδα μαχαιριού.
Θεατής εσύ, κι εσύ…
Απαθείς.
Φίδι και Λερναία Ύδρα
μπροστά στον ανθρώπινο σπαραγμό μου.
Το κορμί διαλυμένο.
Μα η ψυχή τσουγκρίζει το κρυστάλλινο ποτήρι της και
πίνει
γουλιά – γουλιά τις γλυκές σταγόνες του πορφυρού
κρασιού.
Εύθραυστη και αγέρωχη!
Στην υγειά της αιώνιας θνητότητάς της.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
