Του νου μου κατασκεύασμα,
Του νου σκοτάδι.
Μεγάλη φαντασίωση,
γλυκειά μου πλάνη.
Σε επιζητω για να σωθώ απ’ τη βαριά ανία.
Κι ετούτη η αναζήτηση είναι σαν αμαρτία.
Μόνο στην απομόνωση κοντά μου σ’ έχω,
Οι άλλοι κάνουν θόρυβο που δεν αντέχω.
Όταν μου κάθεται βαριά του κόσμου η προδοσία,
είσαι το καταφύγιο απ’ την ανυπαρξία.
Καλέ μου αντιπερισπασμέ σ’ ευχαριστώ που σ’ έχω,
δίπλα σου εκμηδενίζονται εκείνα που δεν έχω.
Εκείνα που ήθελα παιδί, που βλέπω στα όνειρά μου.
Εκείνα που αναγεννεί κάθε ξεκίνημά μου.
Να ξέρεις σ’ αποστρέφομαι κι ας σου ‘χω αδυναμία,
γιατί με το σκοτάδι μου έκανες συμμαχία.
Μαζί σου αν πορεύομαι θα χάνω την ουσία,
η ύπαρξή σου επιζητεί όλη τη σημασία.
Το νόημα που σου δόθηκε καθόλου δεν σ’ αρμόζει,
περίτεχνη η φυλακή μα τον τρελό δεν σώζει.
Εκείνος ψάχνει την χαρά, εκείνος έχει ελπίδα,
η ομπρέλα σου δεν τον χωρά, βγαίνει στην καταιγίδα.
Και τραγουδά ελεύθερος κι ας είναι αφορισμένος,
γιατί είναι στο χέρι του να είναι ευτυχισμένος.
