Η πηγή των συναισθημάτων στερεύει.
Η αχτίδα ζωής χάνει τη λάμψη της.
Ο χωροχρόνος τυλίγει τις ανύπαρκτες ελπίδες και το μυαλό δραπετεύει σ’ ένα αόρατο σύμπαν.
Σβήνω σα τσιγάρο
που οι καπνοί του θρηνούν.
Σε ανάσες που χάνονται, σε λυγμούς που με παραλύουν.
Ύποπτες οι λέξεις,
στροβιλίζονται στα μύχια των σκέψεων.
Πόσοι ξεδίψασαν κοντά μου…
Οι προδοσίες ανελέητες, σβήνουν τη λάβα απ’ τα έγκατα της καρδιάς.
Μια Ιθάκη που δεν θα βρω.
Ένα ναυάγιο στην αχαρτογράφητη άβυσσο των ωκεανών.
Και οι γοργόνες βυθίζονται…
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Αρθρογράφος- Συγγραφέας
