Παγωμένες μορφές,
σκορπισμένες σε όλη την φτωχική πόλη
λευκές σαν το χιόνι,
στέρεες σαν την πέτρα,
ακίνητες σαν τα αγάλματα.
Όταν τις προσπερνάς στρέφουν το απλανές
και απελπισμένο βλέμμα τους,
η παγωμένη ματιά τους
ακολουθεί τα βήματά σου,
προσμένοντας από ΄σένα ελπίδες.
Όταν πια το βήμα σου θα έχει ξεμακρύνει
και η σκιά σου θα έχει σβήσει
Στο βλέμμα τους θα δεις
να αχνοφέγγει η απογοήτευση
και στα χείλη τους
η πίκρα θα έχει ζωγραφιστεί
με τις περίτεχνες γκρίζες πινελιές
ενός ψυχρού ζωγράφου.
Στέλλα Νελάι
