Παγωμένες μορφές, σκορπισμένες  σε όλη την φτωχική πόλη λευκές σαν το χιόνι, στέρεες σαν την πέτρα, ακίνητες σαν τα αγάλματα. Όταν τις προσπερνάς στρέφουν το απλανές και απελπισμένο βλέμμα τους, η παγωμένη ματιά τους ακολουθεί τα βήματά σου, προσμένοντας από ΄σένα ελπίδες. Όταν πια το βήμα σου θα έχει ξεμακρύνει…