ΟΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ…

Μοιάζει λίγο με παραμύθι γατί συνέβη σε χρόνο παλαιό και σκονισμένο. Τότε δηλαδή που η σκόνη από  τους χωματόδρομους άφηνε μια άσχημη γεύση στο στόμα, οι αποστάσεις κάτι χοντρούς κάλους στα πόδια και για να κερδίσεις την καρδιά και τα…

Η ΓΙΟΡΤΗ

Και τώρα τι; Τι μένει να κάνω; Δεν τελείωσαν όλα; ΌΛΑ; Και το γαμώτο είναι που ΔΕΝ ξέρω γιατί τα πράγματα πήραν αυτήν την τροπή. Τι έφταιξε, Θεέ μου, τι; Αλλά τι ρωτώ; Μη και πρόκειται ποτέ να μου απαντήσεις;…

ΕΝΑ ΚΡΟΤΑΛΟ ΑΠΟ ΝΥΧΙ ΕΛΑΦΙΟΥ

Ο χαρακτήρας Με το που είδε την τούρτα έτσι άσπρη με την απαλή της επίστρωση, κάτι την έπιασε, αισθάνθηκε να τρέχουν τα μάτια της, βούρκωσε, πνίγονταν, το κάτω χείλος της έτρεμε, ‘’Δεν τη θέλω, δεν τη θέλω !’’ φώναζε χαμηλόφωνα,…

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ

-Μάριε, φοβάμαι! -Σσσς, πλάι σου είμαι… -Τους νιώθω, Μάριε… είναι εδώ… μας παραμονεύουν… -Περπάτα πιο γρήγορα… -Τρέμω ολόκληρη… δεν μπορώ… -Αν δεν προχωρήσεις, θα μας σκοτώσουν! -Τα γόνατά μου λυγίζουν… θα πέσω… -Σσσς, άκου… ένας θόρυβος! -Θα λιποθυμήσω… δεν αντέχω!…

Ύμνος στην αρμονία της φύσης

Προοίμιο Κάποτε, όταν δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως, οι άνθρωποι συνήθιζαν να περπατάνε στο σκοτάδι! Στην καλύτερη περίπτωση κρατούσαν φαναράκια, αλλά κι αυτά δεν τους ήταν απαραίτητα, καθώς ακολουθούσαν πάντα την ίδια διαδρομή, την ίδια πορεία, η ζωή τους χαρακτηριζόταν από…

Έμμετρη Κριτική στις ποιητικές συλλογές του Κώστα Σώκου από την Καλλιόπη Δημητροπούλου

Η ζωή σου ολάκερη ένα ταξίδι με ξυλάρμενο σκαρί. Σε βενετσιάνικα καρνάγια, σε Καζαμπλάνκα, Οδησσό και Μασσαλία, με καβοδέτες, βατσιμάνη* και Μαρκόνι* σ’ άγνωστους δρόμους περπατείς. Στου Άμμωνα τον Νείλο, με τις φατρίες των Ατζέκων στο πέρα Μεξικό και στις…

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΞΑΠΛΩΣΤΡΑΣ

Από καθαρή σύμπτωση, αν και μετά από εξαντλητική αναζήτηση, ο Βασί-λη έπεσε πάνω στη σελίδα της. Για την ακρίβεια, έψαχνε να βρει κάποιο ξέκωλο, αλλά δεν τα κατάφερνε μέχρι που το φατσομπούκι τον λυπήθηκε και του πρότεινε την Τσού-λη.  Στην…

EΚΛΕΙΨΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Απόψε έπρεπε να ήσουν εδώ. Να κρατάς το χέρι μου… Να σφίγγει η παλάμη σου την δική μου και ας την έσπαγε. Κομμάτια ας γινόταν… Με τα δικά σου δάχτυλα θα σκούπιζες τα δάκρυά μου. Απόψε έπρεπε να με φιλάς……

ΦΟΝΟΣ ΣΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ

Απίστευτο, μα υπάρχουν ακόμα ταβέρνες στην ακτή του Σαρωνικού (‘Εξοχικά Κέντρα’ για να ακριβολογούμε, έτσι τα λένε τώρα πια), που βρίσκονται κυριολεκτικά πάνω στο κύμα. Το Χειμώνα σίγουρα, με τις φουρτούνες και τις φουσκοθαλασσιές το κύμα αυτό που το είπαμε…

ΣΕΛΗΝΗ ΑΝΤΑ

Η Άντα είναι ό,τι πιο γήινο πάτησε, περπάτησε και κατοίκησε στο φεγγάρι. Όπως κι αυτό έτσι κι εκείνη λάμπει και ό,τι λάμπει είναι ό,τι πιο μοναχικό. Τελικά ό,τι πιο μοναχικό είναι ό,τι πιο μοναδικό. Στην Αθήνα τα βράδια από την…