Σε τι αισιοδοξία αποβλέπει ο απελπισμένος και πώς
Διαχειρίζεται τις μέρες του, σε φυλακή όντας
Αυτός από αυτόν;
Κι από τι χείμαρρο παρασυρμένος
Του πάθους του κρυφός που καταλήγει ποταμός, εστιάζεται
Σε λεξιλόγια που φθίνουν και πεθαίνουν;
Κανείς δεν καταλαβαίνει-
Το ξέρω εγώ
Κι εσύ επίσης το ξέρεις·
Ευχόμαστε αλλά δεν γίνονται με τις ευχές καλύτερα τα πράγματα-
Πυρήνες αναζητά μιας φωτιάς
Ο Ποιητής και τους πίδακες ξέρει
Του αθάνατου νερού. Αλλά η αθανασία
Είναι μια νόθα κόρη της ματαιότητας· ψάξε
Εκεί που η θάλασσα παντρεύεται με την στεριά και οι γλάροι
Φιμώνουν το μεσημέρι τελαλίζοντας την γεωμετρία του ουρανού
Ουσιαστικά ως το έπακρον…
Στρατής Παρέλης
[…] ψάξε εκεί που η θάλασσα παντρεύεται με την στεριά και οι γλάροι
Φιμώνουν το μεσημέρι τελαλίζοντας την γεωμετρία του ουρανού
Ουσιαστικά ως το έπακρον..
ωραίο το ποίημα σας και πολύ εύστοχος και ο τίτλος του…
Σηματοδότηση ..εξαιρετικό!
ομορφο δινει το σημα με ακριβεια……..ωσ το επακρον.