Και δεν κλαίνε
τα βουνά
κάθε που το
ρούχο του πόνου
γίνεται ταίρι
με την δίψα
μιας ελπίδας
Και δεν κλαίνε τα βουνά
όχι από
έλλειψη οίκτου
μα από το κεντημένο
αστέρι στης ψυχής του
τον ίσκιο,
που κρυφολάμπει
σε δύστροπους καιρούς…
Το σώμα του πόνου
έχει μια σκοτεινή
μορφή,
ένα αλλόκοτο σχήμα
χρώμα γκρίζο
άλλοτε κατάμαυρο
σαν το αγοραίο φιλί
μιας αμαρτωλής νύχτας,
το σώμα του πόνου
ενδύεται την
πικρή σιωπή του
και τριγυρίζει σε
χώρους συγκινήσεων…
χώρους αναμνήσεων…
δίχως να κεράσει
κουράγιο τον… ήλιο!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Πολιτισμολόγος πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών ΕΑΠ Πανεπιστημίου Πατρών, λογοτέχνης, δημοσιογράφος
