Γαλάζια θάλασσα με μάτια μαγνήτες που προσελκύουν των λέξεων τις ψυχές… Γαλάζια θάλασσα που χαμογελάει στου φεγγαριού την νυχτερινή μελαγχολία Ο ήλιος κεντάει της ημέρας την σιωπή σχηματίζοντας με τις κλωστές του νόστου το πρόσωπο της θάλασσας… Γαλάζια θάλασσα που…
Η φυγή
Όλα εφήμερα μια κοπέλα φορώντας ένα μαύρο μαντήλι κρατάει το σώμα του φεγγαριού τις νύχτες το φεγγάρι δραπετεύει από την θαλπωρή της κοπέλας και κολυμπάει αμέριμνο στα σωθικά μιας άγνωστης θάλασσας Η κοπέλα με το μαύρο μαντήλι στέκεται για ώρες…
Ζωή σιωπηλής χαράς
Μια ομιχλώδης σιωπή ραγίζει το βλέμμα στο μάρμαρο του ουρανού Στο παρκέ της σκέψης τέμνονται οι εθισμοί των ιδεών Ανθοφόρα μέρα ακουμπά να ξαποστάσει την μοναξιά της στην εξώπορτα της ψυχής… Θέλοντας να φυτρώσει ελπίδα σκαλίζοντας την αλήθεια φυτεύοντας στίχους…
Ομορφιά
Τι ωραίο χρώμα έχουν τα μάτια σου Μια αύρα θαλασσινή που ξεγλιστράει στο υποστατικό της σιωπηλής συνείδησης και μεθάει από τα λόγια του έρωτα… Τι ωραία μέρα και η σημερινή τι κρίμα που βρέχει στης ψυχής σου τον ουρανό Τι…
Καλοκαίρι
Τεμαχίζει τις λέξεις του πόνου το μαχαίρι Κάνει ζέστη ακόμα και στο δωμάτιο της μοναξιάς Και όμως μεσα στην αμμουδιά της ψυχής συνωστίζονται για λίγο ήλιο τα όνειρα Καλοκαίρι ενα ξέγνοιαστο μεσημέρι, υστερα ένα απαλό δροσερό πρωινό της αγάπης αεράκι…
Ετοιμότητα
Στο τασάκι με τα τσιγάρα οι θυμωμένοι καπνοί γίνονται σύννεφο μοναξιάς, έτοιμα να βρέξουν είναι και τα μάτια της αδύνατης κοπέλας με την ουλή στο πρόσωπο και μια ασυνήθιστη αυγή μοιάζει να ικετεύει τον ήλιο μια τυραννισμένη μέρα… Έτοιμο είναι…
Η ποίηση στη ζωή μου
Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης Κάθε λέξη είναι και μια ανάσα του ήλιου Οι στίχοι ξεδιψούν την λαχτάρα της ψυχής για ελπιδοφόρα όνειρα… Η συννεφιά των συναισθημάτων τώρα λούζεται μες το φως της ποίησης… Γράφω ποίηση θα πει ότι σκάβω…
Συννέφιασε
Συννέφιασε συννέφιασε η καλοσύνη και οι ρυτίδες της αναμονής γίναν πελώρια βουνά με χιονισμένους τους ώμους του από τον πόνο της ματαιότητας… Συννέφιασε και δείπνησε η αγωνία με τον λαβύρινθο στην ψυχή των συναισθημάτων… Συννέφιασε και τα μάτια του ουρανού…
Βυθός
Σκούρυνε της ψυχής ο βυθός και κάτι αλλόκοτα πετρώματα σαν απολιθωμένα αστέρια γέρνουν τώρα στο κορμί του ουρανού Ντύθηκε η μέρα, κοιμήθηκε το παράπονο και όμως συνεχίζει να μην μπαίνει στης καρδιάς του τα ενδιαιτήματα Σκουραίνει, σκουραίνει και η θάλασσα…
Το φλιτζάνι
Κορμιά σαν κατάρτια πλοίου ρυτιδωμένα χέρια κρατούν νευρικά το φλιτζάνι με τον καφέ στο φλιτζάνι μέσα καθρεφτίζεται ένα ολόγιομο φεγγάρι που κλαίει κοιτώντας το θλιμμένο πρόσωπο της νύχτας… Τώρα το φλιτζάνι το κρατάει ένας νέος που μοιάζει να χαιρετάει κάποιο…