Έβλεπε τα δάκρυα του φεγγαριού να γίνονται σίδερα ειρκτής να φυλακίζουν τα συναισθήματα των ονείρων… Έβλεπε και το πρόσωπο της νύχτας χαραγμένες ουλές στην πληγή μιας σκοτεινής της ψυχής θλίψης…. Έβλεπε και την μοναξιά με πολύχρωμα κεντημένα χάδια το φόρεμά…
Η καρδιά του φεγγαριού
Η καρδιά του φεγγαριού κόκκινο τριαντάφυλλο που γεννιέται μεσα στα αγκάθια του ανθρώπινου μίσους Ένα ανεξερεύνητο δάσος η ψυχή και το φεγγάρι την νύχτα αγκαλιάζει σφιχτά τα αστέρια μην κλέψουν την λάμψη τους οι κεραυνοί του πάθους… Μοναχικό φεγγάρι ολόκληρος…
Η σεμνότητα της έμπνευσης
Όσο η φωνή του θα χτενίζει τις κραυγές της μοναξιάς Σαν ενα τρυπάνι με μολυβένια λόγχη να βυθίζεται στο υγρό χώμα της σιωπής… Ομιλίες, διάλογοι λέξεις που μεθούν από την έξαψη της ματαιότητας Όσο η φωνή του θα χτίζει το…
Σκοτεινιά
Δεν άναψε κερί να φωτίσει την χλωμή κάμαρα, ούτε απόψε ήρθαν τα πουλιά να δουν το όνειρό τους στο μπαλκόνι της σκέψης… Ήχοι από σπασμένα τζάμια πιάτα θρυμματισμένα μαχαίρια ματωμένα από την μαχαιριά στα σωθικά του ήλιου… Όχι δεν άναψε…
Απρόσκλητος επισκέπτης
Και αν δεν μπορείς να κεράσεις κουράγιο τον φόβο μην προσπαθήσεις να αγκαλιάσεις τον ίσκιο του… Ο ήλιος θα κολακέψει με ακτίνες πυρός την αιωνιότητα των λέξεων… Και αν δεν καταφέρεις να αναγνωρίζεις τις φοβίες σου μην τους αποκαλύψεις τα…
Ελπίδα
Δεν άναψε την λάμπα, να φωτίσει την χλωμή κάμαρα, ουτε απόψε ήρθαν τα πουλιά να δουν το όνειρό τους στο μπαλκόνι της σκέψης… Ήχοι απο σπασμένα τζάμια πιάτα θρυμματισμένα μαχαίρια ματωμένα απο την μαχαιριά στα σωθικά του ήλιου… Όχι δεν…
Στο λιμάνι των σκέψεων
Το βλέμμα του ήλιου μια μοναξιά ζωγραφισμένη στο μπράτσο ενός ναυτικού… Ώρες ατέλειωτης αυτοσυγκέντρωσης πλάι σε ένα λιμάνι με μια βαρκούλα δεμένη μελαγχολικά στο μουράγιο των σκέψεων… Καμία τρικυμία δεν βυθίζει της ψυχής την ελπίδα αφού πάντα ένα απάνεμο λιμάνι…
Γαλάζια θάλασσα
Γαλάζια θάλασσα με μάτια μαγνήτες που προσελκύουν των λέξεων τις ψυχές… Γαλάζια θάλασσα που χαμογελάει στου φεγγαριού την νυχτερινή μελαγχολία Ο ήλιος κεντάει της ημέρας την σιωπή σχηματίζοντας με τις κλωστές του νόστου το πρόσωπο της θάλασσας… Γαλάζια θάλασσα που…
Η φυγή
Όλα εφήμερα μια κοπέλα φορώντας ένα μαύρο μαντήλι κρατάει το σώμα του φεγγαριού τις νύχτες το φεγγάρι δραπετεύει από την θαλπωρή της κοπέλας και κολυμπάει αμέριμνο στα σωθικά μιας άγνωστης θάλασσας Η κοπέλα με το μαύρο μαντήλι στέκεται για ώρες…
Ζωή σιωπηλής χαράς
Μια ομιχλώδης σιωπή ραγίζει το βλέμμα στο μάρμαρο του ουρανού Στο παρκέ της σκέψης τέμνονται οι εθισμοί των ιδεών Ανθοφόρα μέρα ακουμπά να ξαποστάσει την μοναξιά της στην εξώπορτα της ψυχής… Θέλοντας να φυτρώσει ελπίδα σκαλίζοντας την αλήθεια φυτεύοντας στίχους…