Σκούρυνε της
ψυχής ο βυθός
και κάτι αλλόκοτα πετρώματα
σαν απολιθωμένα αστέρια
γέρνουν τώρα
στο κορμί του ουρανού
Ντύθηκε η μέρα,
κοιμήθηκε το παράπονο
και όμως συνεχίζει
να μην μπαίνει
στης καρδιάς του τα ενδιαιτήματα
Σκουραίνει,
σκουραίνει και
η θάλασσα
και η ζωή κουρασμένη
κάθεται σε μια
ξύλινη καρέκλα
και αρχίζει και
κριτικάρει
τους φόβους των ανέμων…
Και όμως τώρα
σχεδόν ξαφνικά
γεμίζει γαλάζιο
του ουρανού
και τότε ο βυθός
της σιωπής γίνεται
ελπίδας μαντήλι
που περιστρέφεται
η χαρά πλάι
στο αληθινό νόημα
της ανθρώπινης βιοτής!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών Ελληνικού πολιτισμού-ΕΑΠ Πανεπιστημίου Πατρών-πολιτισμολόγος, εκπαιδευτικός-ειδικός παιδαγωγός, λογοτέχνης, επιχειρηματίας
