Στο τασάκι με τα τσιγάρα
οι θυμωμένοι καπνοί
γίνονται σύννεφο μοναξιάς,
έτοιμα να βρέξουν
είναι και τα μάτια
της αδύνατης κοπέλας
με την ουλή στο πρόσωπο
και μια ασυνήθιστη αυγή
μοιάζει να ικετεύει τον ήλιο
μια τυραννισμένη μέρα…
Έτοιμο είναι και το δειλινό
να κλάψει που λησμόνησε το χάδι
της νύχτας…
Ξεσκουριάζουν
αναπνέοντας αέρα
εκδίκησης,
οι αρθρώσεις του μίσους…
Τα γόνατα του θυμού
άρχισαν να σαπίζουν
στης αγάπης τον ήλιο…
Και το φεγγάρι
καπνίζει αμέριμνο
με το μεθυσμένο… σούρουπο!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
