Κρεβάτι μου…
σεντόνια κεντημένα με χίλια
μαύρα πέπλα.
Τ‘ ακάνθινα ρόδα
σα λεπίδα χαράζουν τη ψυχή μου.
Δεν λησμονώ…
τα σωθικά ουρλιάζουν.
Κι οι λαχτάρες,
πνιγμένες,
ξεβράζονται σ’ ένα ποτάμι
πόνου.
Κρεβάτι μου…
οι νύχτες σ’ ένα γκρίζο μοιρολόι.
Η καρδιά,
δέντρο που φλέγεται.
Ξερό κλαδί η ανάσα μου.
Ματωμένο φεγγαροφωτο…
αιωρείται στα θολά νερά
των σκέψεων.
Ένα τελευταίο βράδυ…
η σιωπή πια βαραίνει.
Ένα τραγούδι λυπητερό
αντηχεί υπόκωφα.
Εγκατάλειψη…
Ξεχείλισαν τα δάκρυα.
Κρεβάτι μου…
Αναστασία Γεωργακοπούλου
10/11/2025
