Μια αμμουδιά να κλάψει
αφήνοντας να κυλήσει ένα
βοτσαλάκι χρυσοκίτρινο
από το βλέμμα του ήλιου
Ένα δάκρυ αγκιστρωμένο
που μεταμορφώνεται
σε πανέμορφη γοργόνα
χτενίζει τα μαλλια της
στον καθρέφτη του ουρανού…
Εκείνος ένας μοναχικός
αστερίας ντύνεται βιαστικά
φορώντας ρούχα μοναξιάς
και κολυμπάει αμέριμνος
μέσα στα μάτια τα γαλάζια
της θαλασσας…
Η μοναξιά ζηλεύει που
αγαπά πλατωνικά ερωτικά
ο αστερίας την γοργόνα
και ενα βράδυ καλεί τον ήλιο
και του καίει τα ρούχα τα δικα της
της μοναξιάς… Δεν πειράζει η μοναξιά
τώρα φορά φεγγάρια για καπέλο
και γυρνα σε ακρογιαλιές να μακιγιάρει
την μοναδική ομορφιά της
την μοναξια που ολοι την ποθούν
μα δεν ερωτεύεται ποτέ της!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Πολιτισμολόγος -πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών ΕΛΠ ΕΑΠ πανεπιστημίου Πατρών, ειδικός παιδαγωγός-εκπαιδευτικός στην ιδιωτική εκπαίδευση, λογοτέχνης, δημοσιογράφος
