ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Έλα να χορέψουμε καταμεσής του δρόμου

Κι άσε να παίζει πίσω μας γλυκά τ’ ακορντεόν

Από την μέση κράτα με, γαλάζιο όνειρό μου

Κι έλα να χορέψουμε στη θέα των θεών

 

Θα μας κρατάει το ρυθμό παφλάζοντας το κύμα

Κι ο ήλιος μες στο πέλαγος θα μοιάζει σκηνικό

Καθώς δειλά θ’ ακολουθώ το καθένα σου βήμα

Σ’ αυτό το αργεντίνικο ταγκό το ηδονικό

 

Αγκάλιασέ με τρυφερά αυτήν εδώ την ώρα

Του ηλιοβασιλέματος που η νύχτα μας καλεί

Για να χορέψουμε ξανά το “Tango to Evora”

Και το θλιμμένο γαλλικό, το “Valse της Amelie”

 

Ν’ ακούσουμε αισθαντικά πώς θα μας συνοδεύει

Μια ορχήστρα μ’ έγχορδα, με τέσσερα βιολιά

Το αεράκι που φυσά το άρωμά σου κλέβει

Που βγαίνει από τα στήθη σου και τα χρυσά μαλλιά

 

Άσε τους γύρω να κοιτούν βουβοί κι απορημένοι

Και μη σε νοιάζει μάτια μου ο κόσμος τι θα πει

Ζήσαμε ένα όνειρο σε μια ζωή κλεμμένη

Που δύο νότες κράτησε και ύστερα σιωπή…

 

Ανδρέας Αντωνίου