Έβλεπε τα δάκρυα του φεγγαριού
να γίνονται σίδερα ειρκτής
να φυλακίζουν τα συναισθήματα των ονείρων…
Έβλεπε και το πρόσωπο
της νύχτας
χαραγμένες ουλές
στην πληγή μιας σκοτεινής
της ψυχής θλίψης….
Έβλεπε και την μοναξιά
με πολύχρωμα κεντημένα
χάδια το φόρεμά της
Καθε μέρα έβλεπε
και τον καθρέφτη του
και νόμιζε συχνά
πως άρχισαν να γερνάνε απότομα
της καρδιάς του ο κήπος
Περιφέρεται σε ένα δωμάτιο
με γκρίζες κουρτίνες
ένα μελαγχολικό
πορτατίφ στο κομοδίνο
πλάι στο κρεβάτι των σκέψεών του..
Έβλεπε και πολλά όνειρα
έβλεπε τις αναμνήσεις
να γίνονται τέρατα με κεφάλια
σαν της λερναίας ύδρας
Δεν άνθισαν και σήμερα
στο περιβόλι των απωθημένων του
οι μανόλιες, ουτε
οι γαρδένιες μοσχομύρισαν
σαν κάτι χρόνια
που τα καλοκαίρια
παίζαν κυνηγητό
στο κτήμα του παππού
και το φθινόπωρο
και τον χειμώνα μαζεύονταν
διπλα στο τζάκι ακούγοντας
παραμύθια
απο τα χείλη της καλής γιαγιούλας,
Έβλεπε την ζωή να κυλά γρήγορα
δίχως σταυρούς η βιοτή
δεν Ανασταίνεται
Ο Θάνατος αν και για όλους τους χοϊκούς θνητούς είναι μισητός, ωστόσο
δεν κολακεύει
την αγάπη,
την καλοσύνη
την γαλήνη
την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής…
Ο θάνατος έρχεται
ξαφνικά όταν τα όνειρα
δεν φορουν ρούχο πόνου, κυνηγώντας υποκριτικά τους εφιάλτες
ο θάνατος είναι το πέρασμα
στου Ουρανού το χαρμοσυνο Φως!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Πολιτισμολόγος, λογοτέχνης, ειδικός παιδαγωγός-επιχειρηματίας, δημοσιογράφος
