Μετά από μια εισαγωγή όπου ένας αφηγητής μάς ενημερώνει πως βρίσκεται σε κάποια άλλη διάσταση, πέρα απ’ τα όρια του χρόνου ή όπως λέει χαρακτηριστικά, σε κάποια άλλη “πτύχωση της πλάσης”, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια ευφάνταστη πραγματικότητα του μακρινού μέλλοντος, όπου οι άνθρωποι έχουν κατακτήσει τα πάντα, έχουν θεραπεύσει όλες τις αρρώστιες, έχουν γίνει κυρίαρχοι του σύμπαντος, με αποτέλεσμα να πλήττονται θανάσιμα απ’ τον ιό της πλήξης. Η αίσθηση της απόλυτης ματαιότητας έχει μπολιάσει και το τελευταίο τους κύτταρο.
Κεντρική ηρωίδα παρουσιάζεται η Οιωνίς, που αναλαμβάνει να δώσει στους ανθρώπους το χαμένο νόημα της ύπαρξής τους, κάνοντάς τους να πιστέψουν ξανά στη Δευτέρα Παρουσία που υπόσχεται ο χριστιανισμός. Η ανθρωπότητα έχει λησμονήσει τις θρησκείες και η Οιωνίς είναι η εκλεκτή (καθόλου τυχαία η επιλογή του ονόματός της, εκ του οιωνού που σημαίνει θείο σημάδι) που θα βγάλει τον χριστιανισμό απ’ το χρονοντούλαπο της ιστορίας και θα τον αναστήσει.
Μέσα από μια σειρά γλαφυρών εικόνων, ξεδιπλώνονται στα μάτια του αναγνώστη οι ανυπέρβλητες δυσκολίες που καλείται να διαχειριστεί η πρωθιέρεια Οιωνίς μαζί με το ιερατείο, καταδεικνύοντας πως τίποτα δεν είναι απλό όταν πρόκειται να επιτευχθεί ένα μεγαλεπήβολο όραμα. Η Οιωνίς δυσκολεύεται απίστευτα να βρει λύσεις στα προβλήματα που έχουν ανακύψει απ’ όταν ο Θεός ξανακάθισε στον γκρεμισμένο θρόνο του. Και πλάι στο κεντρικό αυτό πρόσωπο, δυο άλλα εξίσου σημαντικά πρόσωπα με τα αινιγματικά ονόματα Νάφση και Σωρέ, έρχονται να εξελίξουν την ιστορία με τον πιο μεγαλειώδη τρόπο.
Στις 186 σελίδες αυτού του ιδιαίτερου βιβλίου, ξεχωριστή θέση κατέχουν οι περιγραφές, που προσδίδουν στο κείμενο ζωντάνια και αμεσότητα. Αναφέρω ενδεικτικά το ακόλουθο απόσπασμα: “… ο χειμωνιάτικος ήλιος με τα κοφτερά του δόντια, θρυμμάτιζε τη βουνίσια πάχνη. Η Οιωνίς, μπαμπουλωμένη με το σταυρωτό παλτό πάνω από το χοντρό μάλλινο φόρεμα και τα ισοθερμικά εσώρουχα, έμοιαζε με ενδυματολογικό κοντέλο υψηλής ραπτικής, εμπνευσμένο από το φυτό κρεμμύδι με τις αλλεπάλληλες στρώσεις των φύλλων του, παρά με φανατική αλπινίστρια. Το τσουχτερό κρύο μεταμφιεζόταν σε παγωμένο σταγονίδιο ορεινής υγρασίας. Κατρακυλούσε κάνοντας απίθανες πιρουέτες πάνω στην πυραμιδωτή κουκούλα, για να εισχωρήσει, περνώντας μέσα από μια κουμπότρυπα του χοντρού παλτού της, στο σώμα της και να της περονιάσει τα κόκαλα. Εκείνη απτόητη συνέχιζε, για ώρες και ώρες, την επίπονη ανάβαση στις ψηλές κορφές, λες και ήθελε ν’ αγγίξει τον κατεψυγμένο ήλιο, εκλιπαρώντας τη ζωτική του ακτινοβολία να λιώσει τον βράχο που συνέθλιβε την καρδιά της”.
“Η εσχάτη παρουσία” δεν είναι μια απλή λογοτεχνική αφήγηση με στόχο την τέρψη του αναγνώστη. Είναι ένα βιβλίο βαθυστόχαστο που γεννά γόνιμους προβληματισμούς και αξίζει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη όσων αγαπούν τα ποιοτικά βιβλία.
Το ξεχωριστό αυτό λογοτεχνικό πόνημα έχει διακριθεί στον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, το 2018, με τον τίτλο “Νάφση και Σωρέ”.
Ελένη Χριστοφοράτου
