Η βροχή
που η ανάσα
της συναντά το βλέμμα του ουρανού,
γδέρνει
το πρόσωπο της κακίας
και ο χειμώνας φορά παλτό
και κρατά στα χέρια του
φύλλα λεβάντας
για να μοσχοβολούν οι αναμνήσεις
μες το κρύο, τον παλιόκαιρο…
Η βροχή επίμονη μοναξιά
που κλαίει
ασταμάτητα,
Σκιρτάει η καρδιά
στο περιβόλι των συναισθημάτων…
Η βροχή είναι οι σταγόνες
της αλήθειας που βυθίζουν
τα φαντάσματα της τύψης
στον πυθμένα της ανυπαρξίας…
Βρέχει, βρέχει
υγρασία στα μάτια της δακρυσμένης νύχτας…
Βρέχει στης ψυχής το δωμάτιο
ποια άραγε ομπρέλα
θα αγκαλιάσει με θαλπωρή
της μοναξιάς τους… χειμώνες!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών ΕΛΠ ΕΑΠ πανεπιστημίου Πατρών-πολιτισμολόγος, ειδικός παιδαγωγός-εκπαιδευτικός στην ιδιωτική εκπαίδευση, αγιογράφος, λογοτέχνης, πρώην δημοσιογράφος