Πάγωσαν.
Λέξεις κινήσεις σ’ ενός κόσμου μιας ψυχής δόσιμο.
Μαριονέτες παντού κινούνται μέχρι τα νήματα να σπάσουν.
Άλλα αντοχής, μα άλλα επιρρεπή εύθραυστα.
Ποιος να μπει σε διαδικασία άραγε αναγνώρισης χώρου και χρόνου απολοχεριάς των συναισθημάτων;
Ίσως και κανείς!
Μα δε φταίει ψυχή που μαρμάρωσε κι η καρδιά που πέτρωσε!
Ακίνητες λαβωμένες έχουν διαπραχθεί να μην εκφέρουν γνώμη άποψη.
Όλα αυτά γιατί στο δρόμο τους διάβα της λοξοδρόμησε κι αδαής στον κίνδυνο… υπέπεσε σ’ αμαρτήματα.
Μα δεν έφταιγαν οι άλλοι που ένιωθαν κι ήλπιζαν να τους αλλάξουν.
Ο άνθρωπος ο ίδιος αν δε θέλει να κατακεραυνώσει τον κακό του εαυτό και να ανασύρει τον καλό του… δε γίνεται τίποτα!
Μα καλό θα ήταν να μην του ρίχνουν ούτε ευθύνες ούτε να του ζητούν τα ρέστα!
Έρχονται μπόρες συγκυρίες ευαισθησίες ακόμη που ίσως σπάσουν το καλούπι τους κι απεγκλωβιστεί η αλήθεια τους.
Μα σταρ τα χρόνια που ‘χουν διανύσει πίκρας κι ανημπόριας εκδήλωσης των τι νιώθουν εγερθούν με ειλικρίνεια κι αγάπη.
Βλέπετε δεν κοστίζει η αλήθεια!
Σ’ αντίθεση μ’ έναν κόσμο τάχα ακίνητο, μα στην ουσία κλεισμένο ασφαλή σε μια μοναδική συμβίωση!
ΑΝΝΑ ΖΑΝΙΔΑΚΗ
