Όταν η ρότα που θέλω να χαράξω, βρίσκεται παραχαραγμένη και παραποιημένη, από άτομο που δεν είναι ικανό να αντικρύσει μια ευθεία, καθώς έχει μάθει να τελεί υπό καθεστώτα τεθλασμένων και παραλλήλων γραμμών και επιπέδων.
Σε περίπτωση που δεν αντιληφθούν τα θέλω μου και επιδιώκουν να εφαρμόζουν γκρίζες, μαύρες, γραμμές.
Έτσι ώστε να χάνεται η ομαλή τους πορεία, κατεύθυνση, ομολογουμένως εκ μέρους τους και από μένα, δηλώνοντας την αμέτρητή μας συμπάθεια, ώστε να γίνει η απόλυτη ξεκαθαρισμένη επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων, των δικών μου ροτών ζωής!
Με το πρώτο κλάσμα δευτερολέπτου, όταν η ψυχή μου αρχίζει να σφαδάζει και η καρδιά μου καρτερικά, να μη δέχεται τη ριζική της επαναδιοργάνωση και επανεκτέλεση συμβολαίων, εγκληματικών ενεργειών εναντίον της.
Όταν αφουγκρασθούν τα κύτταρά μου, εκείνη την πλεύση άλλων θέλω και άλλων πλάνων ζωής.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, έτσι ώστε να παραλλαχθούν, να αλλοιωθούν τα δικά μου και να μεταλλαχθούν σε απρόσωπα, στείρα και ακαλλιέργητα εδάφια του είναι μου, αλλαγμένου και τασσόμενου σε άλλα είδη αναφοράς, αδιαφορώντας τη δική μου επαναφορά, σωτήρια και απολύτως λυτρωτική απέναντί μου.
Χάνομαι, καθώς νιώθω τα κύματα της θάλασσας, αν και μακριά μου, να έρχονται να με πνίξουν και οι δίνες τους να με παρασύρουν σε χάη και χαώδεις καταστάσεις.
Όλα αυτά, συνεπαρμένα από λόγια και φράσεις που είναι για το καλό μου και δήθεν για μια στάσιμη υπέρ τους εξέλιξη τάχα, μα δική μου ασυγκράτητη ροή των ονείρων μου, που τα βλέπω όχι να απομακρύνονται από δίπλα μου, αλλά να συμβαίνει το χειρότερο.
Να θέλουν να μου τα φιμώνουν, να μου τα σβήνουν και το χειρότερο, να μου τα επαναπροσδιορίζουν υπέρ τους, αφήνοτάς τα και αφήνοντας και εμένα μόνη, να παραπαίω, απέναντι, ανάμεσα στο σωστό και το λάθος.
Μα έχω καταλήξει πως ό,τι είναι λάθος για έναν, είναι το σωστότατο για κάποιον άλλον.
Κι αν δεν είναι σε θέση να σε νιώσει και να συμπορευθεί, ξέχωρα στην οδό των δραστηριοτήτων, γιατί άραγε να υπάρχει και η συγκατοίκηση ψυχών, σωμάτων.
Όταν άρχει να νοσεί η ψυχή, τότε θα ‘ναι αργά.
Κι επειδή η δική μου νόσησε αρκετές φορές και την έσωσα, μέσα απ’ τη δύναμη του ίδιου μου του εαυτού και φίλων μου, δε θα επιτρέψω σε κανέναν να μου την επαναφέρει.
Άλλωστε, το καλύτερό μας φάρμακο είναι τα παιδιά μας, οι φίλοι και φίλες που μας νιώθουν και μας δίνουν το περιθώριο και λαθών μας, μα το κυριότερο, να μας ακούνε!
ΆΝΝΑ ΖΑΝΙΔΑΚΗ
