Διηγηματα & ποιηματα

Μία διάφανη σταλιά είναι ο χρόνος που στάζει από την άκρια ενός υάκινθου εν καιρώ ξηρασίας…

Έγραψα σ’ ένα χαρτί μόνο τ’ όνομά σου και το ‘στειλα. Πήρε το πρώτο βραβείο…

Στο κύτταρο της μνήμης Στη λήθη της ζωής Καρτερικά αποδημούν τα πουλιά της νιότης Γύρω…

Βραδιάζει Και η αναδυόμενη θεά Ανάβει τα κεριά της νύχτας Για να αρχίσει ο χορός…

Τα πυρόεντα, τα πυραύγινα μαλλιά σου, γιατρικό της αμουσίας στ’ αρχίνημα της θάλασσας, στην αλήθεια…

Ο κάθε ένας έχει τη δική του χαρά. Τον δικό του πόνο Τον δικό του σταυρό…

Σε πόσα δίκοπα αφέθηκες και πληγές δε φοβήθηκες; Γλυκιές, μου ΄λεγες, είν’ οι χαρακιές, σαν…

Ανάγκη να  ‘λειπες τρανή μουριά Η παρουσία σου μια υπενθύμιση Κείνων που χάθηκαν στου χθες…

«Οι κρυφές συλλαβές, όπου πάσχιζα την ταυτότητά μου να αρθρώσω» (Οδ. Ελύτης, Άξιον Εστί)  …