Κορμιά σαν κατάρτια πλοίου ρυτιδωμένα χέρια κρατούν νευρικά το φλιτζάνι με τον καφέ στο φλιτζάνι μέσα καθρεφτίζεται ένα ολόγιομο φεγγάρι που κλαίει κοιτώντας το θλιμμένο πρόσωπο της νύχτας… Τώρα το φλιτζάνι το κρατάει ένας νέος που μοιάζει να χαιρετάει κάποιο…

Μεγαλώνουν κι ανοίγουν τα δικά τους φτερά. Η σκέψη σου πάντα κοντά τους. Η καρδιά σου πάντα δική τους. Χωρίς όρια. Κι εσύ εδώ, φαινομενικά ακίνητη, αλλά είσαι η ρίζα της ζωής που ανθίζει. Σε κάθε στραβοπάτημα, σε κάθε πόνο…