Ένα άλλο πρόσωπο. Σα να μην υπάρχει. Με το νου της ταξιδεύει, σε σοκάκια ενός παράλληλου σύμπαντος. Πόσο διάστημα αναλογεί στον χωροχρόνο, για να επουλωθούν οι πληγές; Με μια ψυχή που έχει μεταμορφωθεί σε καταρράκτη δακρύων και συναισθημάτων. Πρωτόγνωρες σκέψεις.…

Στην αγαπημένη της βελούδινη πολυθρόνα τοποθέτησε τη ροζ, χνουδωτή βελέντζα, ενθύμιο της γιαγιάς! Στο μπράτσο της την περίμενε ο καυτός, αχνιστός καφές και το βιβλίο που είχε ξεκινήσει να διαβάζει την προηγούμενη νύχτα. Κάθισε αναπαυτικά θέλοντας ν’ απολαύσει τις στιγμές.…

“Ήθελα να ήμουν όμορφη” Είπε μουρμουρίζοντας στον καθρέφτη της. Τον τελευταίο καιρό, κάποιες στιγμές ένιωθε σαν εκείνη τη γριούλα, που καθισμένη σε μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα, έπλεκε μια χιλιομπαλωμένη λευκή φανέλα. Θάλασσες ξεχύνονταν τα μάτια της. Στο λιμάνι, ασφαλές το…

Μεγαλώνουν κι ανοίγουν τα δικά τους φτερά. Η σκέψη σου πάντα κοντά τους. Η καρδιά σου πάντα δική τους. Χωρίς όρια. Κι εσύ εδώ, φαινομενικά ακίνητη, αλλά είσαι η ρίζα της ζωής που ανθίζει. Σε κάθε στραβοπάτημα, σε κάθε πόνο…

Τον λάβωσε ο έρωτας… Οι φθόγγοι μετουσιώνονται σε άηχα λόγια και βυθίζονται στη πυκνή ομίχλη της προκυμαίας.   Σαν ματωμένο στεφάνι, η υπερκόσμια απώλεια στη μυρωδιά του ανέμου. Σβήνει το φως του φεγγαριού. Σιωπούν και τα λιμάνια. Τελευταίο χειροκρότημα στην…

Σε όλες τις προσπάθειες βάζεις πάντα ένα εμπόδιο… τον τοίχο της ολικής παγωνιάς σου. Αμετανόητα αδιάφορη, ανύπαρκτο το χάδι σου   Προσποιείσαι με μια καρδιά χωρίς αισθήματα, παρά μόνο για τον εαυτό σου. Η αγάπη μια αγγαρεία για σένα. Ανελέητες…

Οι ψίθυροι του βλέμματος αναζητούν την ύπαρξη μιας σπίθας για ν’ αναστηθούν. Αφήνω τις αχτίδες του ήλιου να τρυπώσουν στις χαραμάδες του νου μου. Να διεισδύσουν και να εμπνεύσουν τα μονοπάτια του μυαλού μου. Πηγή συναισθημάτων η καρδιά που αναβλύζει,…

Βρέχει απόψε… Τα δάκρυά μου ανακατεύονται με της βροχής τις στάλες. Ένα “μου λείπεις” στη σκέψη μου… στα χείλη μου. Σιωπηλές οι κραυγές της ψυχής μου. Περπατώ μόνη. Στις λακκούβες της ζωής λιμνάζουν τα νερά. Στους σκυφτούς διαβάτες θαρρώ πως…

Σε ανώνυμη πορεία γνέθοντας κουβάρι δακρύων. Βουβά αναφιλητά σε υπόγεια συγχορδία με το μοιρολόι του πεπρωμένου. Αραχνιασμένες οι σκέψεις. Σφαλιστά τα βλέφαρα… Μια Τροία ακατοίκητη το κορμί. Φθίνουσα η πορεία προσμονής. Ρέω σαν θάλασσα θλιμμένη, φορώντας λευκό μανδύα. Σαν απόκοσμη…

Χωρίς πρόβες. Κλείνει η αυλαία σε μια παράσταση ζωής τελευταία, οριστική. Απομακρύνομαι απ’ τη κούφια λογική σας. Το ποδοπάτημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας γίνεται αιτία ν’ αποκαλυφθεί η καταστροφή μιας ζωής. Η διαίσθηση δεν έπεσε έξω. Αποχαιρετισμός, με μια συνείδηση καθαρή,…