Μια παλιά φωτογραφία

Σκαλίζοντας απόψε το κουτί των αναμνήσεών μου, το βλέμμα μου έπεσε σ’ εκείνη την ασπρόμαυρη φωτογραφία μας. Τη μοναδική απόδειξη ότι ήμασταν κάποτε ζευγάρι. Αν και η καρδιά μου πάντα θα θυμάται πως με πλήγωσες. Θυμάμαι πόσο ευτυχισμένη θεωρούσα ότι…

Σε κουβαλώ πάντα

Σε κουβαλώ πάντα μέσα μου. Στης καρδιάς μου το γραμμένο, η πιο φωτεινή αχτίδα είσαι. Μαζί ή χώρια… τι σημασία έχει; Όσες παρενθέσεις κι αν ανοίξω στο χρόνο εσύ είσαι η κυρίαρχη σκέψη. Οι χαραμάδες της καρδιάς μου παραμένουν ανοιχτές…

Ματωμένα φεγγάρια

Αναζητώντας το πεπρωμένο… με σκέψεις εγκλωβισμένες, σε σκορπισμένα “σ’ αγαπώ” και σκοτεινές ελπίδες. Στ’ απομεινάρια του ονείρου, παγωμένες οι στάχτες ενός έρωτα. Απάτητα έμειναν τα χνάρια, σφραγίστηκε κι η καρδιά… και κλείδωσε τα συρτάρια της, τα χάδια της, τα λόγια…

Παρόρμηση της καρδιάς

Σαν λαθρεπιβάτης του έρωτα… υποκύπτω στον πειρασμό και χαράζω πορεία, σε μια ριψοκίνδυνη δήλωση της ψυχής. Πηγή αναβλύζουσα η παρόρμηση της καρδιάς. Τα βλέμματα, πορφυρές φωτιές που ξεχύνονται στο διάφανο πέπλο του φεγγαριού, σαν αστέρια ολόφωτα. Οι σκέψεις και οι…

Καίγομαι και τρέμω

Ψυχορραγώ. Η καρδιά λαβωμένη, καταδικασμένη σε θρήνο. Συναισθήματα που ξεγυμνώνονται. Πνίγομαι. Φουρτουνιασμένοι καημοί με περικυκλώνουν. Καίγομαι και τρέμω συγχρόνως. Σα ναυαγός σε δαντελένια κύματα. Άλλη μια νύχτα γκρίζα και συννεφιασμένη. Βηματίζω στο σκοτάδι. Τα δάκρυά μου σαν σταλακτίτες παγώνουν. Ψελλίζω.…

Ένα μοναχικό σεργιάνι

Ρωγμές της ψυχής, ραγισμένα δάκρυα. Κρατώ αποστάσεις. Ένα ξέφωτο αδιέξοδο. Μια καρδιά χωρίς στολίδια. Σαν πένθιμο πέπλο, τα φθινοπωρινά φύλλα καλύπτουν τις αιωρούμενες, ματωμένες ελπίδες. Ξυπόλητη σε φλογισμένους δρόμους και αγκαθωτά μονοπάτια. Οι λέξεις μαρμαρωμένες στέκουν σαν αποτυπώματα του νου.…

Έρωτας ή όχι;

Έρωτας ή μήπως όχι; Αν δεν λιώνεις… στο άκουσμα της φωνής μου, στους σπινθήρες των ματιών μου. Αν η καρδιά σου… δεν φλέγεται απ’ την πυρκαγιά του σεβντά. Αν οι ανάσες σου δεν πενθούν μακριά μου. Αν δεν χάνεσαι στη δίψα…

Ένας ξαφνικός έρωτας

Ο Δημήτρης δεν περίμενε πως θα ερωτευόταν τόσο ξαφνικά και δυνατά. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζούσαν εντελώς συμβατικά, μέσα σε μια αδιάφορη σχέση με τη γυναίκα του. Το μόνο που τους ένωνε ήταν το παιδί τους. Κανείς από τους δύο…

Ανθρώπινοι θησαυροί, σκουπίδια ζωής

Περπατώντας ανάμεσα σε ερείπια και συντρίμμια. Ανθρώπινοι θησαυροί κρυμμένοι… κι ας γίνονται σκουπίδια της ζωής. Κοιτάζονται στους καθρέφτες παρατηρώντας την κάθε ρυτίδα, το κάθε σημάδι που άφησε πάνω τους ο χρόνος. Μέσα τους νιώθουν ακόμα ζωντανοί. Κι ας έχουν μαραθεί…

Grande finale

Αποκαΐδια του μυαλού οι αναμνήσεις. Λυγίζουν οι λέξεις και γίνονται σημάδια στο σκοτάδι μου. Η πένα μου διαλύεται. Οι σκέψεις αντικρουόμενες και υπόκωφες. Μια ανύπαρκτη μελωδία τριγυρίζει στο νου μου και απλά γρατζουνάει τις χορδές της ψυχής μου. Κάτι στιχάκια…