Θυμούμαι… …θυμόμουν αυτό το μέρος κι ό,τι με στιγμάτισε την εποχή εκείνη. Τώρα ξένος στέκομαι σε όσα δεν σβήστηκαν από τη μνήμη. Σκιά κενού απλώνεται κι αγγίζει σαν θάλασσα, μέσα, ό,τι ακουμπά, βυθίζει… σ’ ένα δωμάτιο άδειο. Φευγαλέα η αίσθηση…