Μέσα από το παραθυράκι, της μνήμης το παλιό, φωνές ταξιδεμένες παίζουνε κρυφτό. Άλλες γερασμένες, άλλες πιο μικρές, χορεύουν, τραγουδάνε, μιλούν ψιθυριστά:   Κι ένα “γιατί” ξεθωριασμένο ανεβαίνει στην κορφή, δάκρυα κυλάνε στ’ ανέμου τη βοή. Κι ένα “γιατί” ξεθωριασμένο, ακροβάτης…