Για την παγκόσμια ημέρα ποίησης Κάθε λέξη είναι και μια ανάσα του ήλιου Οι στίχοι ξεδιψούν την λαχτάρα της ψυχής για ελπιδοφόρα όνειρα… Η συννεφιά των συναισθημάτων τώρα λούζεται μες το φως της ποίησης… Γράφω ποίηση θα πει ότι σκάβω…

Συννέφιασε συννέφιασε η καλοσύνη και οι ρυτίδες της αναμονής γίναν πελώρια βουνά με χιονισμένους τους ώμους του από τον πόνο της ματαιότητας… Συννέφιασε και δείπνησε η αγωνία με τον λαβύρινθο στην ψυχή των συναισθημάτων… Συννέφιασε και τα μάτια του ουρανού…

Σκούρυνε της ψυχής ο βυθός και κάτι αλλόκοτα πετρώματα σαν απολιθωμένα αστέρια γέρνουν τώρα στο κορμί του ουρανού Ντύθηκε η μέρα, κοιμήθηκε το παράπονο και όμως συνεχίζει να μην μπαίνει στης καρδιάς του τα ενδιαιτήματα Σκουραίνει, σκουραίνει και η θάλασσα…

Κορμιά σαν κατάρτια πλοίου ρυτιδωμένα χέρια κρατούν νευρικά το φλιτζάνι με τον καφέ στο φλιτζάνι μέσα καθρεφτίζεται ένα ολόγιομο φεγγάρι που κλαίει κοιτώντας το θλιμμένο πρόσωπο της νύχτας… Τώρα το φλιτζάνι το κρατάει ένας νέος που μοιάζει να χαιρετάει κάποιο…

Γυρίζει… μέσα στις στοές της σκέψης ένας επισκέπτης ιδεών ανίδεων απωθημένων… Ανέστιος πόνου θηρευτής ονείρων Και εκεί τα μάτια του αστράφτουν κάθε νύχτα και μοιάζουν σαν δυο φεγγάρια που αγκαλιάζουν της νύχτας τον θρήνο… Κυρτώνει ο ίσκιος του ακουμπισμένος στην…

Εκείνο το κορίτσι με το μαύρο φόρεμα ώρες μένει σκυμμένο πάνω στης συννεφιάς το τραπέζι.., Λένε πως μάλωσε με τον ήλιο και προσπάθησε να τραβήξει τα ξανθά μαλλιά του ήλιου και τα χερια της σάμπως να κρατάνε τώρα δυο φλογισμένα…

Αναπνοή πνοή ανάμνησης μέσα σε ομιχλώδες δάσος συναισθημάτων, Και ένας απροσδιόριστος φόβος τραγική ειρωνεία που ντύνεται το ρούχο της ύπαρξης Άγγιγμα θαλπωρής στο όνειρο ως αντικείμενο του πόθου… Και μια σκλαβωμένη συννεφιά ποζάρει δειλά στο φώς του ήλιου… Ανέκφραστη θλίψη…

Το φόρεμα της νύχτας κεντημένο από χρυσά αστέρια μιας σιωπηλής πλατωνικής αγάπης που δεν ταξίδεψε ποτέ σε θάλασσες του πάθους δίχως χελιδόνια η άνοιξη της χαράς της… Το φεγγάρι δεν πλαγιάζει πλεον στο προσκέφαλο της νύχτας αφού η ηδονή μιας…

Τα θλιμμένα μεσημέρια που με κουρασμένα τα χέρια από την ψηλάφηση του νοητού ήλιου εγκυμονούσε ωδίνες και κουρασμένους αιώνες το ομιχλώδες βλέμμα του έρωτα… Πάνω στο τραπέζι είναι ένα κίτρινο βιβλίο που το γέννησε ένας πονεμένος ήλιος τα δόντια του…

Και δεν κλαίνε τα βουνά κάθε που το ρούχο του πόνου γίνεται ταίρι με την δίψα μιας ελπίδας Και δεν κλαίνε τα βουνά όχι από έλλειψη οίκτου μα από το κεντημένο αστέρι στης ψυχής του τον ίσκιο, που κρυφολάμπει σε…