Στακάτο

Είχε σπρώξει την κούκλα στα πόδια της πολλές φορές. Είχε εισπράξει ένα «δεν μπορώ τώρα» άλλες τόσες. Εκείνη δεν μπορούσε ποτέ, η κόρη δεν μιλούσε ποτέ. Έπρεπε να φτάσει στα πέντε για ν’ αρθρώσει λόγο, την έτρεχε σε παιδοψυχολόγους σιχτιρίζοντας…

Τις Πταίει

Πάτησε τα εφτά κλοτσώντας ξεφούσκωτες μπάλες. Η μάνα τού ’φτιαξε γλυκό μ’ ένα κερί στη μέση. Μόλις το φύσηξε, σωριάστηκε το σπίτι. Γλίτωσαν από θαύμα κι η μάνα με τρύπιο βλέμμα είπε πως δεν τους χωρούσε πια ο τόπος. «Μαμά,…

“GAME OVER” της Ελένης Χριστοφοράτου

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΡΙΩΝΑΣ η Νουβέλα μυστηρίου της Ελένης Χριστοφοράτου, με το τίτλο “Game Over”. Η Νουβέλα έχει τιμηθεί με τον Α΄ Έπαινο στον 2ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που είχαν διοργανώσει οι εκδοτικοί οίκοι Εντύποις και Μωραΐτης, το 2016, υπό…

Μαντάμ Μπατερφλάι

Δεν μιλούσε ποτέ. Δεν ξέρω αν ήταν μουγγός ή αν απλώς δεν ήθελε πάρε δώσε με κανέναν. Κυκλοφορούσαν πάντως γι’ αυτόν διάφορες ιστορίες. Ότι είχε μπλέξει με τη μαφία, πρόδωσε μυστικά και του ’κοψαν τη γλώσσα. Ότι όταν ήταν μικρός,…

«Ανελκύστε τη Σελήνη», Μιχάλης Γριβέας

Δεν είμαι ειδήμων στις κριτικές. Είμαι απλώς μια ταπεινή εργάτρια της λογοτεχνίας. Όταν όμως ένα έργο με συγκινεί ιδιαίτερα, κινητοποιώντας τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής, τολμώ να γράψω κάτι που προσιδιάζει στη λογοτεχνική κριτική. Είναι πραγματική πρόκληση η απόπειρά…

Φόρεμα

«Θεέ μου, τι ρεζιλίκια!» Η θεία έχει γονατίσει στο πάτωμα και αναπέμπει δεήσεις. «Σμαρώ, κλείσε τα παράθυρα μη μας πάρει κανένα μάτι και γίνουμε περίγελως. Αχού, τι μου ’μελε να πάθω στα μεσοκοπήματα!» Με κοιτάζει με απέχθεια. Λίγο ακόμα και…

Lacrimosa

Στον Έντγκαρ Άλλαν Πόε Βαλτιμόρη. Περιφέρεται χωρίς προσανατολισμό. Δρόμοι που μοιάζουν να μην τελειώνουν ποτέ, κι όμως στη σκοτοδίνη του μυαλού του αχνοφέγγει μια μνήμη: ότι οι δρόμοι τελειώνουν κάποτε. Πώς εξηγείται, λοιπόν, το ανερμάτιστο αυτών των δρόμων; Πώς εξηγείται…

Παίζουμε;

Ήξερε απ’ την αρχή τι έπρεπε να κάνει. Σαν πεπρωμένο που ορίζεται χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης. Τον έβλεπε ανήμπορο στην πολυθρόνα και σκεφτόταν τους δρόμους που είχαν τρέξει στα νιάτα τους, τα βλέμματά τους που μιλούσαν περισσότερο απ’ τα στόματα, τα…

Τα βράδια νιώθει να γερνά

Ξαπλώνει στο μονό κρεβάτι της με τα χέρια σταυρωτά πίσω απ’ το σβέρκο και χαζεύει το ταβάνι ώσπου να την πάρει ο ύπνος. Το φως του φεγγαριού τρυπώνει απρόσκλητα απ’ το παράθυρο. Του χρεώνει τη μοναξιά της, είναι το εξιλαστήριο…

ΨΑΛΙΔΙ

Αγαπούσα τα μαλλιά μου. Ίσως να ’ναι το μόνο πράγμα που αγαπούσα τόσο πολύ πάνω μου. Στεκόμουν με τις ώρες στον καθρέφτη και τα χάζευα. Και στη μαμά άρεσαν, μου ’φτιαχνε με τα ρόλει μπούκλες. Τώρα η μαμά αδιαφορεί για…