Η φοβερή παράσταση έλαβε τέλος… Η αυλαία έπεσε και τα φώτα έσβησαν πλέον. Κι εγώ, πίσω, στο ξεχασμένο καμαρίνι, κοιτάζω μήπως με βρω, μες στον σπασμένο καθρέπτη της κίβδηλής μου αλήθειας. Δεν ακουστήκαν χειροκροτήματα… Δεν ακούστηκε τίποτα. Δεν υπήρξαν ποτέ…