Η Έλλη για ακόμα μια φορά στάθηκε απέναντι από τον καθρέφτη του υπνοδωματίου της, όμως το είδωλό της δεν ήταν εκεί. Την θέση του εδώ και χρόνια είχε πάρει μια λυσσασμένη θάλασσα. Η Έλλη την κοιτούσε και ήξερε πως αντίκριζε…
Μονεμβασιά
Διαβαίνω την σιδερένια πόρτα σου χαϊδεύω το πέτρινο σκαρί σου. Τα ακροδάχτυλά μου πλέκονται στα ξέπλεκα αγριολούλουδά σου που ο χρόνος εναπόθεσε με ευλάβεια στα κοφτερά σου σπλάχνα. Γεύομαι την αλμύρα σου μου ξυπνάει θύμισες και σαν πρωτόμπαρκοι γλάροι πετούν…