Τα δάκρυα του ουρανού γεννιούνται στα μάτια ενός σιωπηλού ήλιου, διψάει η σιωπή για διάλογο με το πρόσωπο του βλέμματος της εφήμερης χοϊκής οντότητας Ένας Άγγελος κρατά στα χέρια του ένα γκρίζο δαχτυλίδι δινοντας να το φορέσει στο δάχτυλό του…

Ιδρωμένο παράθυρο νοτισμένο με την αχλή του πόνου Γεμάτο αίματα φοβισμένης σάρκας και ένα μάνταλο όμοιο με μεγάλο καρφί μπηγμένο στην καρδιά του ουρανού ιδρωμένο παράθυρο στης λύπης τις φτωχικές φασκιές και τα όνειρα να ξεσκονίζουν τον θυμό τους κοντά…

Γράφεις, σχεδιάζεις μουτζούρες πάνω στις ρυτίδες των βουνών… Αγκάθια απολιθωμένα στο φόρεμα μιας άγνωστης άνοιξης Διαβάζεις, συλλογίζεσαι κάνει κρύο στον καιρό των σκέψεων… Δυνατοί αέρηδες ξήλωσαν τα πανιά του πλοίου των ονείρων Ο Δον Κιχώτης κυνηγάει ανεμόμυλους ρίχνοντας βόμβες λήθης..…

Απύρετη νύχτα ένα σκουριασμένο πιστόλι εκπυρσοκρότησε έξω από την πόρτα της καταιγίδας Το νεκρό σώμα, μεταμορφώνοντας τον πόθο του, ενδύθηκε το κοστούμι ενός ονείρου τώρα βρίσκεται σε δημόσια θέα Περνούν επίσημοι, ανεπίσημοι, περαστικοί λες και δεν ξέρουν τι βλέμμα έχει…

Μην περικυκλώνετε το σπίτι, μην περικυκλώνετε τον κήπο… Δεν κατοικεί κανένα κακό εδώ μέσα μόνο σκουριασμένες αναμνήσεις… Γέρικα έπιπλα μια ωχρή πόρτα που τρίζει λες και τα κόκαλά της θα προσκαλέσουν τον χειμώνα… Μην κλειδώνεται την φωνή αυτού του θλιμμένου…

Παράξενη, απρόβλεπτη επίσκεψη στα χρώματα του δάσους η βιοτή… Θα την αισθανθείς στους μακρινούς περιπάτους των δύσβατων βουνών… Στις θάλασσες θα την αντικρίζεις που οι ανάσες της γίνονται στοργικές αγκαλιές που χωρούν όλους τους πονεμένους ανθρώπους Το χώμα που σκαλίζεις,…

Αδιάφορη, ασάλευτη ζώσα εν’ χαρμόσυνη ζάλη η ευτυχία… Τα μαβιά της τα μαλλιά ανεμοδαρμένα κύματα ενός ούριου ανέμου του οποίου το καπέλο εφάπτεται στην κεφαλή της ευτυχίας. Γρίφος η ύπαρξή της αίνιγμα το κάλεσμά της μα όταν αγγίζει σε κάποιους…

Στατική, αναστατωμένη έκσταση φιληδονίας μαρμάρινων χειλιών Κορμιά από τσιγαρόχαρτο με ανασηκωμένο το γυμνό τους χέρι. Χαμογελάστε λίγο λέει ο φωτογράφος με το κουτσό πόδι Ανάποδο πάρκο, παγκάκια αφυδατωμένα και καταματωμένα από τα δόντια μεθυσμένου φιδιού Φίδι που ξεγυμνώνεται αποκαλύπτει αισθησιακά…

Αναζήτηση λέπια ψαριών αποσταγμένης θάλασσα; ουράνιων σιωπών Κοστούμι φεγγαριού αναζητά κοσμική ματαιότητα να λάμψει σε σπινθήρες καπνού κοσμοπολίτικης εικονικότητας… Αναζήτηση μιας ειμαρμένης τέρψης στον κάδο ανακύκλωσης του σκοτισμένου νου.. Υπόκλιση στην αναζήτηση μιας εφήμερης χοϊκής καριέρας. Αναζήτηση ενός πλατωνικού έρωτα…

Ξημέρωμα και εκείνος ψάχνει στους χάρτες της διαίσθησης εικόνες του ταξιδευμένου νου προσπαθώντας να επανασυνδέσει τα καλώδια της υπομονής. Τοποθετεί διακριτικά την πρίζα της ανεξερεύνητης αναβλητικότητάς του… Ξημέρωμα και προσδοκά ξαπλωμένος σε ένα γέρικο ξύλινο κρεββάτι, να έρθουν τα όνειρα…