Διψώ την γαλήνη του ωκεανού της αγάπης σου λευκοντυμένο κύμα μου, σε πίνω στην μελίρρυτη σιωπή του απομεσήμερού μου. Γλυκάνισος τα χείλη σου, στεφάνι δόξας το όμορφό σου στόμα, αλωνιστής η γλώσσα σου στην ατάραχη ξηρασία του κάμπου. Ανοίγουν ξάφνου…