Στις ταξιανθίες των στοχασμών σου μας ταξιδεύεις συμπαντικά και απέριττα. Μεσοπέλαγα της ζωής σου με τους στίχους σου μοχλεύεις των αστεριών το φευγιό, τραγουδάς των πουλιών το νερένιο κελάρυσμα σαν ρέει ασύλληπτα στου ήλιου το μπόι. Στις αυλακιές του νου…
Τα παιδιά μας γίναν πουλιά
Παιδιά, πουλιά σακατεμένα γουρμάζουν σε μια νύχτα «τιμούν» τη φάουσα ανεργία δαγκώνουν την ουρά τους τρίζει πάνοπλη η νιότη τους απ΄ τις μεταμορφώσεις. Πότε σακί χωρίς ταυτότητα πότε μύηση στο δέρμα του διαβόλου και πότε βάθη αισθαντικά επιστρέφουν από τον…
Ο Ρόλος και η Ποίηση (Έμμετρη Κριτική)
Κι όταν χάθηκε ο ρόλος και το σανίδι άδειασε από φως της ποίησης ασπάστηκες το χέρι. Σκληρό λεπίδι το μολύβι σου εγίνηκε στα φλογισμένα δάχτυλα, στης φλέβας τ’ αναστημένο αίμα μέρες μαβιές συστρέφεται και σχίζει ουρανό. Κι όταν έπαψες εσένα…
Στους αιθέρες
Σκυριανή η θάλασσα που χειροφίλησες στ’ απόσκιο σου. Ποιας γοργόνας αγκαλιά λιμπίστηκε το γέρμα σου; Ποια κοχυλόπετρα τη νιότη και την ομορφάδα σου; Στις εσχατιές γεννήθηκες εκεί που ισιώνει ο αετός κι αποκοιμιέται ο γλάρος εκεί που ο Όλυμπος καλπάζει…
Στους ήχους της Ανδρομέδας (Έμμετρη Κριτική)
Στον βράχο της ποίησης “εκεί που συναντιέται ο έρωτας, ο θάνατος και το δάκρυ της θάλασσας”, εκεί σ’ αντάμωσα να αναδύεσαι μέσα από τους μεστωμένους της πένας σου ήχους. Φορείς κατάσαρκα το “γιορτινό σου μεσοφόρι”, υποδύεσαι Γυναίκα της Σταύρωσης για…
Η ΑΠΟΥΣΙΑ
Με τα θαλασσοπούλια και τις γαζίες φέρνει ο μπάτης μαζί με τον ίσκιο των άστρων, το φως του πατέρα στο παράθυρο. Μπαίνει μέσα και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι. Ύστερα η μάνα σταυρώνει τα χέρια, ψελλίζει ψιθυριστά κάτι στ’ αυτί…
Όσα δεν είπαμε (Κριτική)
Για την ποιητική συλλογή «Όσα δεν είπαμε» της Εύης Καφούρου, εκδόσεις Όστρια Γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου «ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ» είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Εύης Καφούρου και η ποιήτρια μας καλεί στο δικό της ταξίδι ζωής. Τα ποιητικά…
Με τη φωνή του Κωνσταντίνου
Όσα ονειρεύτηκα, πεθύμησα κι αγάπησα στις αξόδευτες μέρες μου, η ώρα του κατακλυσμού τα πρόδωσε. Τώρα που βρήκα μια αγκαλιά στο σύννεφο -μην ανησυχείς άλλο- έχτισα τον παράδεισό μου μάνα, άφησα πίσω τις πληγές μου και γαλήνια σωπαίνω. Στον ανιψιό…
Στον ποιητή του Διστόμου Αργύρη Σφουντούρη (Έμμετρη Κριτική)
«Εκεί που σμίγει ο Ελικώνας με τον Παρνασσό» σε δίσεκτους καιρούς, γεννήθηκε ο Ποιητής κι ο Άνθρωπος των στοχασμών. Εκεί στο Δίστομο, η γης που σώπασε γυαλί και στου κορμιού της το μαρτύριο έτρεμε κι ο ύστατος ο πόνος,…
Στα χαϊκού του άλγους (Έμμετρη Κριτική)
Ειρηνογράφο πρεσβευτή σε νοματίζω στο ανασάλεμα τ’ ανάκατου του κόσμου. Στερνόφιλοι στον Άνθρωπο οι στίχοι σου ματώνουν, σαν νογούν της σάρκας τις άκοπες απώλειες. Ματώνει η γη σου, ροκάνι ο άτεγκτος χειμώνας. Κι εσύ ματώνεις. Το πικρομάνταλο του αναφιλητού…