Στον τόπο όπου γεννήθηκα φυτρώνει η μέντα και ο δυόσμος. Στο κιούπι τους αγκυροβόλησαν οι ρίζες μου. Μα εγώ το μαύρο θα φορώ, μαύρο σαν τον κλειδούχο του θανάτου. Πενθώ για ένα άδειο σπίτι στον πέτρινο αυλόγυρο, πενθώ για το…
ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
“τὸ μὴ δῦνόν ποτε πῶς ἂν τις λάθοι;” Ηράκλειτος Δεν είναι τα χρόνια που χάνονται στου βουνού το κορύφωμα μήτε οι ώρες που ταλαντεύονται γύρω απ’ της γης το ικρίωμα. Δεν είναι ο καιρός με τα γυρίσματα που ματώνει…
Για την ποιήτρια της «Απρόσμενης Άνοιξης» (Έμμετρη Κριτική)
Εσύ η λέξη, εσύ και το ποίημα. Και πίσω από το θρόισμα της λέξης σου ένα «διάφανο συναίσθημα» συνεπαίρνει της ψυχής μας το δίψασμα. Της ποίησης ο οίστρος σου αγέρωχος πηγάζει απ’ το πανσέληνο τ’ ανάθρεμα της χώρας των…
Ο,τι αγαπάς παλεύει στους δρόμους (Έμμετρη Κριτική)
Στου κόσμου τις απύθμενες σιωπές οι λέξεις στήνονται καρφιά, οργίζονται στο μούχρωμα του ανθρώπου, κραυγάζουν τ’ ανείπωτα «γιατί» τις νύχτες στο σκοτάδι. Στα «παγωμένα βλέμματα» της βίας «παγώνει ο χρόνος», κυλά ατέλειωτη η πληγή της εξουσίας και κείτονται «τα όνειρα…