Στα γλυκά πρόσωπα μικροί ήλιοι προτού αποχωριστεί για πάντα, τον Παράδεισο της γης, το γρήγορο σώμα και το φιλί   ***   Μπουμπούκιασε στον φράχτη η κίτρινη τριανταφυλλιά πιασμένη στην απόχη του πρώτου της Άνοιξης έρωτα   ***   Και…

Κι αν γνωριζόμασταν τότε, μια στιγμή άλλη μια μορφή άλλη θα είχε και το τώρα Κοιμήσου· δεν είσαι μόνος απόψε Τα υπόλοιπα βράδια μετράς την μοναξιά σου και θερίζεις συναισθήματα που εισβάλουν ύποπτα στο μαξιλάρι σου Απόψε όμως, γύρνα λίγο…

Αν υπήρχε δικαιοσύνη δεν θα ξυπνούσαμε το πρωί, να πάμε να στηθούμε στην ουρά για ένα καλύτερο αύριο.   Θα υπήρχαν βραδινά γραφεία «καλύτερου αύριου» και μόνο οι αλήτες θα ξυπνούσαν το πρωί. Άντε και κάνα δυο ποιητές οι οποίοι…

Εκείνο το σπίτι δε με χώρεσε ποτέ με όλον μου το θάνατο· με καταδίκασε να σηκώνω το αίμα κάποιου άλλου· να ζω τη διορθωμένη του ζωή. Αντέδρασα. Μια μέρα κάθισα πάνω στα μαχαίρια. Έγινα ο Προκαθήμενος των Πληγών κι έστειλα…

Χαίρε, ω Αριστότελες, κλέος των Μακεδόνων, πάνσοφε και αθάνατε, στα βάθη των αιώνων. Απ’ τους ανεξερεύνητους ωκεανούς της σκέψης, μαργαριτάρια μάζεψες, φιλοσοφίας στέψεις, επί παντός επιστητού, έννοιες θεμελιώδεις, μέλι φτιαγμένο απ’ ανθούς, του θυμαριού, ευώδεις. Έφυγε απ’ τα χείλη σου ένα μικρό χελιδόνι η…

Tο φως ξενύχτησε σωπαίνοντας κι εσύ μιλάς για μιαν αυγή που δεν είδες μπροστά σου χαράζει η νύχτα που κρατάς – ποιός σε τυφλώνει έρεβος βαθύ και παγωμένο παραίσθηση γυμνή σαν μαύρη θάλασσα που πίνει τα μάτια σου τρώει την…

Κάθε νύχτα μανταλώνω της μοναξιάς τα παραθύρια και ψάχνω να σε βρω σε μια χαραματιά φως. Χάνομαι σε πλάνα ονείρατα, στους λειμώνες της λήθης, πασχίζοντας ν’ αφουγκραστώ την ανασαιμιά σου.   Στο αστέρινο βλέμμα σου φωλιάζει η επιθυμία, αναβλύζει πόθος…

Στις πολυθρόνες, ταριχευμένοι Αίσωποι κοιμόντουσαν είδαν τους διαβιβαστές του δέρματος, ίσως και της ανοησίας μας. Πίσω, στο γιορτινό προαύλιο απρόσκοπτες εταίρες λιμοκτονούν, άτονοι πατέρες βασανίζονται στις θλιβερότητές τους, λασπόθορες μητέρες βουτάνε σε είρμες συνειδήσεων.   Πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί εκείνο…

Τελικά θα ακουστεί η φωνή μου;   Ξέρω πως σε ρωτάω για εικοστή φορά και ίσως και να μην με αφορά το τι θα γίνει, αν θα πετύχει αυτή η προσπάθεια. Ίσως να είναι θέμα τύχης, να πέσουν οι κραυγές…

Όλα τα φεγγάρια μας περιμένουν Δες τον καιρό τι σκεπτικός που είναι γεμάτος γκρι και συννεφιές Ο ήλιος κάνει διακοπές κι σ’άλλους τόπους προσφέρεται μελαγχολεί και κάνει πίσω Δεν ξέρει πού είμαστε σε ποια γη και σε ποια θάλασσα ναυαγήσαμε…