Στου κόσμου τις απύθμενες σιωπές οι λέξεις στήνονται καρφιά, οργίζονται στο μούχρωμα του ανθρώπου, κραυγάζουν τ’ ανείπωτα «γιατί» τις νύχτες στο σκοτάδι. Στα «παγωμένα βλέμματα» της βίας «παγώνει ο χρόνος», κυλά ατέλειωτη η πληγή της εξουσίας και κείτονται «τα όνειρα…