Οι στάχτες

Μύριζε παντού καμένο και οι στάχτες έμπαιναν στα ρουθούνια μας. Έπνιγαν την ανάσα. Η δυσοσμία παντού ίδια. Γύρναγες απέναντι να αλλάξεις παραστάσεις, μα όσο έβλεπε το μάτι σου, ήταν γκρίζο και σταχτωμένο. Μόνο δύο κτίρια είχαν γλιτώσει από την ανελέητη…

Για τον πολίτη του κόσμου

«Σ’ ένα τραπέζι από έβενο» μες στης δρυάδας τους χτύπους με τη σιωπή σου γράφεις, υμνείς την αλήθεια αλήθεια που ξεθώριασε στου χειμώνα το ψύχος. Και ταξιδεύεις με την ανάμνηση μιας φωτογραφίας της νιότης με του έρωτα την αρχέγονη κτίση…

Άδειες πόλεις

Η δημοκρατία του «Εγώ» κατοχυρώθη Πολίτες άτολμοι μιας τρύπιας εποχής Στη ρητορεία του ψεύδους προχωράνε -προπάντων για να χτίσουνε το «Εγώ»- Μες τους παπύρους ταξιδεύουν με τους πυρσούς σβησμένους γυρίζουνε στις πύλες γυρεύοντας χρησμό. Στην πόλη του «εγώ» δεν έχει…

ΤΟ ΧΡΩΜΑ

Περνούσα μια – μια τις φωτογραφίες. Πορτρέτα κι εικόνες στο χρώμα της γης που μιλούσε. Ο κόπος κι ο ιδρώτας του ζωγράφου αποτυπωμένος με λάδι πάνω στο κάδρο του. Μιλούσαν τα έργα και συ σμιλευμένος με εικόνες κοιτούσες. Χρώμα κι αγάπη στο…